از زمانی که در فرانسه زندگی میکنم، بارها برایم جالب بوده است که چرا نام احمدشاه مسعود برای بسیاری از فرانسویان اینقدر آشنا و محترم است. با همان مقدار زبان فرانسوی که آموختهام، هرگاه صحبت از مسعود شده، از فرانسویهای مختلف جملهای با یک مضمون مشترک شنیدهام؛ جملهای که شاید بهتر از هر تحلیل سیاسی بتواند دلیل این علاقه را توضیح دهد: «ما در مسعود چیزی از تاریخ خودمان را میبینیم.» این جمله مرا به فکر فرو برد: چه چیزی میان مردی از درههای پنجشیر افغانستان و مردمی در هزاران کیلومتر آنسوتر، در فرانسه، چنین پیوندی ایجاد کرده است؟
