برخی روزها از تقویم، تنها یادآور یک حادثه نیستند؛ یادآور زخمیاند که هنوز بر پیکر یک ملت تازه مانده است. سالروز حمله خونین به جنبش روشنایی، از همان روزهاست. روزی که هزاران شهروند افغانستانی، عمدتاً از جامعه هزاره، برای طرح یک خواست مدنی و مسالمتآمیز به خیابان آمدند، اما به جای آنکه صدایشان شنیده شود، صدای انفجار میدان دهمزنگ را لرزاند. دهها خانواده در چند ثانیه عزادار شدند و صدها انسان، قربانی خشونتی شدند که هیچ نسبتی با انسانیت نداشت. سالها از آن روز گذشته است، اما درد آن همچنان زنده است. نه فقط به خاطر شمار قربانیان، بلکه
