شبهای کابل دیگر رنگ آرامش ندارد. ساکنان شهر در پشت درهای بسته و پنجرههای تاریک با دلهرهی صداهای مشکوک شب را به صبح میرسانند. آنچه در بیانیههای رسمی «امنیت» خوانده میشود، برای شهروندان بیشتر به یک شعار میان خالی است. پرسش اصلی مردم این است که در لحظهی خطر، کدام نهاد پاسخگوی امنیت و زندگی آنها خواهد بود؟ شهروندان میگویند بیاعتمادی به ساختارهای موجود، آنها را تنها و بیپناهتر از هر زمان دیگر کرده است. در این میان، تنها چیزی که میان مردم و ترس فاصله انداخته، قفلهای سرد آهنی بر دروازههای خانههایشان است. شماری از باشندگان کابل در
