روز جهانی صلح؛ افغانستان هنوز در جستجوی آرامش واقعی

دسته: تحلیل
نویسنده: کیومرث‌ دانش‌آبادی
2025/09/21
12:46 ب.ظ
بازدید: 8

پایگاه خبری تحلیلی روایت : بیست‌ویکم سپتامبر را روز جهانی صلح نامیده‌اند. این روز نماد امید، دوستی و آرامش برای تمام ملت‌های دنیاست. اما برای مردم افغانستان، این روز یادآور تلخی و رنج سال‌ها جنگ را در خاطرها زنده می‌کند. آدم‌های زیادی در این سرزمین با آرزوی صلح چشم به‌جهان گشودند و با همان آرزو چشم از جهان فروبستند، بی‌آن‌که طعم واقعی صلح و آرامش را بچشد.مردم افغانستان برای رسیدن به صلح، قربانی‌های بی‌شماری داده‌اند. شخصیت‌های بزرگی چون استاد برهان‌الدین ربانی، هزاران سرباز سر بلند و شمار زیادی انسان‌های بی‌دفاع، در راه دستیابی به آرامش جان خود را از دست دادند. نهادها و شوراهای زیادی برای تسهیل گفت‌وگوها تشکیل شد و هزینه‌های کلانی صرف شد، اما سرانجام نه از صلح خبری شد و نه از عزت و سربلندی. در این مسیر، وطن از دست رفت، آینده تیره شد و امیدها یکی پس از دیگری خاموش گشت.

بیست‌ویکم سپتامبر را روز جهانی صلح نامیده‌اند. این روز نماد امید، دوستی و آرامش برای تمام ملت‌های دنیاست. اما برای مردم افغانستان، این روز یادآور تلخی و رنج سال‌ها جنگ را در خاطرها زنده می‌کند. آدم‌های زیادی در این سرزمین با آرزوی صلح چشم به‌جهان گشودند و با همان آرزو چشم از جهان فروبستند، بی‌آن‌که طعم واقعی صلح و آرامش را بچشد.

مردم افغانستان برای رسیدن به صلح، قربانی‌های بی‌شماری داده‌اند. شخصیت‌های بزرگی چون استاد برهان‌الدین ربانی، هزاران سرباز سر بلند و شمار زیادی انسان‌های بی‌دفاع، در راه دستیابی به آرامش جان خود را از دست دادند. نهادها و شوراهای زیادی برای تسهیل گفت‌وگوها تشکیل شد و هزینه‌های کلانی صرف شد، اما سرانجام نه از صلح خبری شد و نه از عزت و سربلندی. در این مسیر، وطن از دست رفت، آینده تیره شد و امیدها یکی پس از دیگری خاموش گشت.

اکنون سال‌هاست که مردم این کشور زیر سایه جنگ، روز جهانی صلح را تجلیل می‌کنند؛ روزی که باید پیام‌آور شادی باشد، در افغانستان بیشتر به سوگواری شباهت دارد. در ظاهر، امروز کشوری به‌ نام «صلح» زیر سلطه طالبان قرار دارد، اما در واقع این صلح چیزی جز سکوت تحمیلی نیست. صدای مردم با زور و سرکوب خاموش شده است، آزادی‌ها از میان رفته و دیکتاتوری بر همه‌چیز سایه افکنده است.

صلح تنها به معنای خاموش شدن صدای تفنگ‌ها نیست. این پدیده نیکو و خوش‌نام، باید بر پایه احترام به حقوق اساسی انسان‌ها شکل بگیرد. زمانی می‌توان از صلح سخن گفت که هر شهروند، فارغ از قوم، زبان یا مذهبش، حق زندگی شرافتمندانه داشته باشد. صلح باید بستر عدالت، آزادی و کرامت انسانی را فراهم سازد، نه اینکه انسان‌ها زیر سایه آن بازداشت، شکنجه و کشته شوند.

همچنین بخوانید: برنامه جهانی غذا: دسترسی به بیشتر مناطق آسیب‌دیده در بغلان با کامیون امکان‌پذیر نیست

صلحی که امروز طالبان از آن دم می‌زنند، در واقع پوششی برای خشونت و بی‌عدالتی است. در این صلح فقر بیداد می‌کند، کار و فرصت‌های زندگی از میان رفته و میلیون‌ها جوان و پیر ناگزیر به مهاجرت شده‌اند. آزادی‌های مدنی مردم سلب شده، رسانه‌ها خاموش گشته و افغانستان بی‌صدا و تصویر مانده است. مکتب‌ها و دانشگاه‌ها، بسته شده و امید به آینده در دل خانواده‌ها فرو ریخته است.

مردم نیک میدانند که صلح واقعی چهره‌ای دیگر دارد. صلح واقعی آن است که درهای مکتب‌ها و دانشگاه به روی دختران باز باشد، دانشگاه‌ها پر از صدای دانش‌جویان گردد و حکومت نماینده همه اقوام و گروه‌ها باشد. زمانی صلح برقرار است که هیچ انسانی به جرم تعلق قومی یا زبانی مورد آزار و تبعیض قرار نگیرد، زندان‌ها دیگر شاهد شکنجه و اعدام نباشند و خانواده‌ها با آرامش خاطر شب را به صبح برسانند.

در افغانستان، آنچه طالبان به نام صلح تحمیل کرده‌اند، هیچ‌یک از این ویژگی‌ها را ندارد. در واقع، خشونت و ظلم به‌نام صلح رنگ‌آمیزی شده و تمام مولفه‌های جنگ همچنان پابرجاست. اگر جامعه جهانی و مردم افغانستان بخواهند به معنای واقعی صلح دست یابند، باید از تعریف ساده و سطحی آن بگذرند و به جوهره عمیقش توجه کنند: جوهره‌ای که در عدالت، برابری، آزادی و انسانیت نهفته است.

سازمان ملل متحد در سال ۱۹۸۱، بیست‌ویکم سپتامبر را روز جهانی صلح نام‌گذاری کرد تا جهان را به اهمیت این ارزش والا متوجه سازد. هدف آن بود که ملت‌ها در این روز به جای جنگ و خشونت، به دوستی و همبستگی بیندیشند. اما برای افغانستان، این روز یک فرصت مناسب است تا بار دیگر به خود و جهان یادآوری کند که صلح تنها در غیاب جنگ معنا نمی‌یابد، بلکه در حضور عدالت و آزادی معنا می‌گیرد.

همچنین بخوانید: گزارش سالانه شادی؛ افغانستان بازهم غمگین‌ترین کشور جهان شناخته شد

امروز اگرچه از دور هستیم صلح، اما آرزو برای رسیدن به آن در دل‌های ما هنوز زنده است. هر دختری که با وجود ممنوعیت‌ها باز هم به دنبال آموختن است و هر انسانی که در دلش عشق به وطن و انسانیت را زنده نگه داشته، در حقیقت برای صلح واقعی تلاش می‌کند. این امیدها و تلاش‌هاست که می‌تواند روزی افغانستان را از سایه تاریک جنگ بیرون آورد و به سرزمین صلح و آرامش بدل سازد.

نوشته های مرتبط :