میرزا عبدالقادر بیدل دهلوی از برجستهترین شاعران پارسیگوی سبک هندی است که شعر او آمیزهای از عرفان، تأمل فلسفی و خیالپردازیهای بدیع به شمار میرود. آثار و اندیشههای او، بهویژه در افغانستان، جایگاهی ممتاز دارد و نسلهای متعددی از شاعران و اهل ادب از او تأثیر پذیرفتهاند. بیدلشناسی نیز در یک سدهٔ اخیر به یکی از شاخههای مهم پژوهشهای ادبی در افغانستان و منطقه تبدیل شده است. دکتر عبداللطیف پدرام، شاعر و سیاستمدار نامآشنای افغانستان، در رسالهای ۱۶ صفحهای با عنوان «تأملی کوتاه در زندگی، شعر و اندیشه بیدل» به بررسی زندگی، شعر و جهانبینی این شاعر بزرگ پرداخته
