تئاتر کارنامه سیاه غنی

دسته: سیاسی, یادداشت
نویسنده: تحریریه روایت
1404/08/30
11:19 ق.ظ
بازدید: 5

پایگاه خبری تحلیلی روایت : پرده دوم – از انحصار تا فروپاشی در بخش دوم، بدرود به سیاست‌های انحصارگرایانه غنی اشاره کرده و می‌گوید: «غنی با انحصار قدرت، تخریب نهادها، تضعیف ارتش، و تبدیل حکومت به ملک شخصی، جمهوریت را تا آستانه فروپاشی به پیش برد.» او ادامه می‌دهد: «اشرف غنی با تمام قدرت علیه روند صلح ایستاد، امکان مقاومت در سراسر افغانستان را سلب کرد و تمام زمینه‌ها را برای بازگشت دوباره طالب مساعد ساخت.» به گفته بدرود، روز سقوط کابل هنوز ظرفیت مقاومت داشت، اما غنی کشور را «مانند دیگ بی‌سرپوش رها کرده و فرار شرم‌آورش را سازمان داد.» طالبان نیز به هدفی رسیدند که «هیچ‌گاه از مسیر جنگ به‌دست آورده نمی‌توانستند: غصب قدرت بدون درگیری!»

سمیر بدرود، نویسنده و تحلیلگر سیاسی، در یادداشتی با عنوان «تئاتر کارنامه سیاه غنی» به بررسی نقش اشرف غنی در سقوط جمهوریت افغانستان پرداخته و او را عامل اصلی فروپاشی نظام سیاسی کشور دانسته است. بدرود در این نوشته با تقسیم روایت خود به چند «پرده»، کارنامه غنی را به‌عنوان یک نمایش تلخ و پر از خیانت توصیف کرده است.

پرده اول – آغاز سقوط
بدرود می‌نویسد: «چنان‌چه میدانیم، سقوط جمهوریت یک‌شبه اتفاق نیفتاد. سقوط دیموکراسی نوپای افغانستان در حقیقت به ۲۰۱۴ برمی‌گردد؛ زمانی‌‌که اشرف غنی با کودتای انتخاباتی علیه رأی مردم، مشروعیت را ذبح کرد.»
او تأکید می‌کند که مردم افغانستان با وجود تهدید طالبان و حتی با قیمت قطع انگشت رأی دادند، اما غنی نتیجه را مهندسی کرد و بر «اریکه نامشروع قدرت» تکیه زد. به باور بدرود، همان زمان جمهوریت فروپاشید زیرا اعتماد سیاسی مردم برهم ریخت و طالبان نخستین پیروزی سیاسی‌شان را «حتی بدون فیر یک مرمی» جشن گرفتند.

پرده دوم – از انحصار تا فروپاشی
در بخش دوم، بدرود به سیاست‌های انحصارگرایانه غنی اشاره کرده و می‌گوید:
«غنی با انحصار قدرت، تخریب نهادها، تضعیف ارتش، و تبدیل حکومت به ملک شخصی، جمهوریت را تا آستانه فروپاشی به پیش برد.»
او ادامه می‌دهد: «اشرف غنی با تمام قدرت علیه روند صلح ایستاد، امکان مقاومت در سراسر افغانستان را سلب کرد و تمام زمینه‌ها را برای بازگشت دوباره طالب مساعد ساخت.»
به گفته بدرود، روز سقوط کابل هنوز ظرفیت مقاومت داشت، اما غنی کشور را «مانند دیگ بی‌سرپوش رها کرده و فرار شرم‌آورش را سازمان داد.» طالبان نیز به هدفی رسیدند که «هیچ‌گاه از مسیر جنگ به‌دست آورده نمی‌توانستند: غصب قدرت بدون درگیری!»

همچنین بخوانید: ریچارد بنت: جامعه جهانی از مشروعیت بخشی به طالبان خودداری کند

پرده سوم – نسخه‌پیچی
بدرود در ادامه می‌نویسد: «غنی در چهار سال گذشته هیچ‌گاه مسئولیت سقوط نظام افغانستان را نپذیرفت. او تقصیر خود را به گردن همه انداخت؛ جز خود و حلقه فاسد و‌ نابه‌کارش.»
او اضافه می‌کند که غنی از طریق پادکست داود جنبش برای طالبان «نسخه حکومت‌داری پیچید» و طالبان گام‌به‌گام روایت او را مصرف کردند تا چهره خود را «اعتدال‌گرا»، «طبیعی» و «واقعیت افغانستان» جلوه دهند.

پرده چهارم – هم‌آغوشی مرگبار
بدرود با اشاره به گزارش‌هایی درباره سفر پنهانی غنی به کابل می‌نویسد:
«اقامت وی در قصر پغمان. ملاقات با ملا برادر، متقی و چند تن دیگر از سر دسته‌های گروه طالبان. جلساتی درباره انتقال نرم، آینده سیاسی و تحول مدیریت.»
او تأکید می‌کند که این دیدارها برای هر دو طرف معنی خاصی دارد: طالبان با حضور غنی در کابل روایت «گشایش سیاسی» را به جهان خواهند فروخت و غنی نیز به‌زعم خود به‌عنوان «آخرین مهره سوخته» برای نجات رژیم طالبان نقش ایفا خواهد کرد. بدرود این نقش را «بازنویسی تاریخ منقضی‌شده» غنی می‌خواند.

پرده پنجم – نقاب معصومیت
در این بخش، بدرود به متن اخیر اشرف غنی اشاره می‌کند که با ژست «من چیزی برای خود نمی‌خواهم» منتشر شد. او می‌نویسد:
«غنی در تلاش است که خودش را نه به‌عنوان عامل سقوط، بلکه به‌عنوان مشاور بحران دوباره به صحنه برگرداند و طالبان دقیقاً چنین چهره‌ای را لازم دارند تا رژیم خود را از فروپاشی حتمی نجات بدهند.»
به باور بدرود، رابطه امروز غنی و طالبان تنها یک معنی دارد: «معامله برای بقای سیاسی دو طرف. طالبان از او توقع مشروعیت دارند و او از طالبان فرصت تطهیر تاریخی می‌جوید. زهی تلاش باطل!»

همچنین بخوانید: عبدالحمید خراسانی از صف طالبان جدا می‌شود

پرده آخر – ذلت و شکست برگشت‌ناپذیر
بدرود در پایان یادداشت خود می‌نویسد:
«این‌که افغانستان و نهادهای مردمی‌اش برای اشرف غنی چه اهمیتی داشت/دارد برای همه‌گان، به شمول مردم عادی، هویداست. غنی نه التزامی به افغانستان داشت و نه باوری به مردم دارد.»
او غنی را «مفسدترین چهره سیاسی صد سال اخیر افغانستان» می‌خواند و تأکید می‌کند که فساد او و حلقه نزدیکش نه‌تنها اقتصاد و سیاست، بلکه «آبروی مردم افغانستان را نیز بلعید.»
به گفته بدرود، حضور دوباره اشرف غنی در عرصه سیاست «دوای درد نه بلکه زهر کشنده افغانستان» خواهد بود. او نتیجه می‌گیرد:
«طالب به حکم تاریخ محکوم به شکست است و اشرف غنی به حکم وجدان مردم افغانستان محکوم به ذلت ابدی.»

نوشته های مرتبط :