سرزمین امیدهای به دار آویخته!

دسته: تحلیل
نویسنده: وطن‌دوست
2026/08/07
2:40 ب.ظ
بازدید: 3

پایگاه خبری تحلیلی روایت : چه فرقی می‌کند انسان در چنین روزگاری خوشحال باشد یا غمگین، وقتی زیر نام اسلام، هر روز شاهد هزاران تهاجم و بدبختی است؛ وقتی فساد به اوج خود رسیده، اختلاس در تمام لایه‌های حکومت ریشه دوانده و تعصب و سیاست‌زدگی از پایین‌ترین منصب تا بالاترین مقام سایه افکنده است. دیگر چه تفاوتی دارد که تحصیل‌کرده باشی یا بی‌سواد، شایسته باشی یا نالایق؟

چه فرقی می‌کند انسان در چنین روزگاری خوشحال باشد یا غمگین، وقتی زیر نام اسلام، هر روز شاهد هزاران تهاجم و بدبختی است؛ وقتی فساد به اوج خود رسیده، اختلاس در تمام لایه‌های حکومت ریشه دوانده و تعصب و سیاست‌زدگی از پایین‌ترین منصب تا بالاترین مقام سایه افکنده است. دیگر چه تفاوتی دارد که تحصیل‌کرده باشی یا بی‌سواد، شایسته باشی یا نالایق؟

وقتی انسانی، دور از میزهای تصمیم‌گیری و بازی‌های قدرت، تنها سرمایه‌اش مدرک و دانشش باشد، اما در دولتی که خود را اسلامی می‌نامد و همه‌چیز را با نام کلمهٔ طیبه توجیه می‌کند، جایی برای او نباشد؛ دولتی که پشت این نقاب، فساد به اوج رسیده و ظلم و استبداد، جای عدالت را گرفته است.

وقتی سال‌ها در پناه امید زندگی کرده باشی و جوانی‌ات را صرف ساختن آینده‌ای بهتر کرده باشی، دیگر چه سود که خود را به فردایی نامعلوم دل‌خوش کنی؟ وقتی پوست دستانت از رنج روزگار ترک برداشته، پاهایت از دویدن در مسیر آرزوها فرسوده شده و چهره‌ات دیگر نشانی از شادابی روزهای گذشته ندارد.

چه فرقی می‌کند آن خوشی‌هایی را که فقط لابه‌لای کتاب‌ها خوانده‌ای، وقتی نومیدی شب و روز همدم توست؛ وقتی فقر و بدبختی چون کرکس بر فراز این سرزمین پرواز می‌کنند، نان به بهای جان به دست می‌آید و بیکاری به اوج رسیده است.

وقتی نام اسلام را دستاویزی برای توجیه هر ظلم و بی‌عدالتی می‌کنند، دیگر چه فرقی می‌کند جامعه سنتی باشد یا اسلامی، اسلامی باشد یا کافر؟ وقتی اولویت تصمیم‌گیران، ذهنی اسیر تعصب و اندیشه‌ای غارت‌شده است و با جامهٔ دین، هر ظلم و تفریطی را مشروع جلوه می‌دهند، دیگر چه تفاوتی دارد دینت چه باشد؟ چه فرقی می‌کند در مسجد نماز بخوانی یا در کلیسا، وقتی عدالت قربانی شده است؟

وقتی نیمی از یک ملت تنها به جرم زن بودن به جهل و محرومیت محکوم می‌شوند؛ وقتی راه علم و آموزش بر آنان بسته می‌شود و در بند اجبار و اسارت نگه داشته می‌شوند؛ وقتی فرصت شناخت حقیقت از آنان گرفته می‌شود و دین را تنها از دریچه تحریف به آنان می‌آموزند، دیگر چه تفاوتی دارد که حکومت را دینی بنامند یا حکومت جهل؟ چه فرقی می‌کند نامش فضیلت دینی باشد یا طغیان، وقتی حاصل هر دو بوی اسارت می‌دهد، نه عطر خداپرستی؟

نمی‌دانم تا کی وجدان‌های فرسوده را پشت نقاب عدالت پنهان خواهند کرد؛ تا کی اندیشه‌های پوسیده را بر مردم این سرزمین تحمیل خواهند نمود؛ تا کی دست چپاول، به پشتوانه تعصب، بر گلوی این سرزمین خواهد ماند؛ تا کی در غرور و تفرعن خواهند زیست؛ تا کی عدالتشان، تعصب خواهد زایید؛ و تا کی به نام اسلام، چهره اسلام را مخدوش خواهند کرد؟

جامعه امروز ما از اخلاق و بسیاری از ارزش‌های والای اسلام تهی شده است. دینی که از اخلاق، عدالت و کرامت انسانی خالی شود، دیگر حقیقت دین نیست؛ تنها پوسته‌ای از تقدس است که بر چهره ظلم، استبداد و تبعیض کشیده‌اند.

نوشته های مرتبط :