۱۱ دلو سال ۱۳۵۷ خورشیدی، روز شهادت روانشاد مولانا بحرالدین باعث است؛ مردی که از آوانِ جوانی، دارای استعدادی خارقالعاده بود و بهتدریج به یکی از چهرههای برجستهٔ مبارزهٔ ملی بدل شد. روزی، استاد محمد رفیعجان برای ما روایت میکردند که در سالهایی که گردهماییهای سیاسی و فکری در پارک زرنگار و دیگر نقاط شهر کابل برگزار میشد، هنگامی که مولانا بحرالدین باعث سخنرانی میکرد، همگان مجذوب گفتار او میشدند. خلقـیها، پرچمیها، شعلهییها و بهویژه اخوانیها، هر یک میکوشیدند او را بهسوی سازمان و جریان خویش جذب کنند. سرانجام، پس از گفتوگوهای فراوان با بدخشی و یاران ما، به
