افغانستان؛ سرزمینی که فقط می‌خواهد بایستد

دسته: تحلیل
نویسنده: سمیه شریفی «خزان»
1404/11/08
12:26 ب.ظ
بازدید: 11

پایگاه خبری تحلیلی روایت : افغانستان، کشوری که در طول نیم‌قرن گذشته به‌طور مداوم درگیر جنگ و بحران بوده است، به یکی از معدود کشورهایی تبدیل شده که همچنان در تلاش برای ایستادن و حرکت رو به جلوست. این سرزمین، با تاریخ پرفرازونشیب خود، اکنون تنها آرزویش این است که بتواند چند قدمی بردارد؛ نه این‌که به دویدن و رسیدن به صف کشورهای باثبات فکر کند.

افغانستان، کشوری که در طول نیم‌قرن گذشته به‌طور مداوم درگیر جنگ و بحران بوده است، به یکی از معدود کشورهایی تبدیل شده که همچنان در تلاش برای ایستادن و حرکت رو به جلوست. این سرزمین، با تاریخ پرفرازونشیب خود، اکنون تنها آرزویش این است که بتواند چند قدمی بردارد؛ نه این‌که به دویدن و رسیدن به صف کشورهای باثبات فکر کند.

بنیه و زیرساخت‌های این کشور به‌شدت آسیب دیده‌اند و هر نسل از فرزندانش، به‌طریق ناخلف، زخم‌های عمیق‌تری بر پیکرهٔ آن وارد کرده است. این زخم‌ها نه‌تنها جسم، بلکه روح ملت را نیز تحت تأثیر قرار داده و امید به بهبودی را برای دهه‌ها به عقب رانده‌اند. در عصری که پیشرفت و انسان‌دوستی در بسیاری از نقاط دنیا رونق دارد، مردم افغانستان هنوز درگیر مسائل ابتدایی مانند جنگ، ویرانی و کشتار هستند.

مفاهیمی چون جهاد، جنگ، خطر نابودی اسلام و اشغال، همواره در تاریخ این کشور حضور داشته‌اند. منازعات قدرت، گسترش زور قومی، اختلافات نژادی و قبیله‌ای، چندزبانی و جنون جنگ و بربریت، همگی از عوامل مؤثر در شکل‌گیری این وضعیت بوده‌اند. جامعهٔ افغانستان با چالش‌هایی چون غرور بی‌جا، افتخارات بی‌مورد، تحمل‌ناپذیری، فقدان سواد و آگاهی، دشمنی‌های تاریخی و واپس‌گرایی دست‌وپنجه نرم می‌کند.

در کنار این‌ها، سنت‌گرایی و تأکید بر افغانیت به‌جای اسلامیت نیز مانع بزرگی بر سر راه پیشرفت هستند. مدارس بیرون‌مرزی به‌جای دانشگاه‌های داخلی، نشان‌دهندهٔ عدم توجه به آموزش‌وپرورش در داخل کشور است. قدرت‌های بزرگ جهانی نیز به‌نوعی در این معادله دخالت دارند و افغانستان را به ابزاری برای آزمایش قدرت‌های خود تبدیل کرده‌اند.

این عوامل در مجموع باعث شده‌اند که افغانستان به کشوری با زخم‌های عمیق تبدیل شود؛ زخم‌هایی که نیازمند زمان و تلاش بسیار برای التیام هستند. این برداشت من از تاریخ افغانستان است؛ داستانی پر از درد و رنج که امید به آینده‌ای بهتر را در دل مردمش زنده نگه‌داشته است.

نوشته های مرتبط :