این مقاله به نقد و رد فرضیهای میپردازد که تحولات اخیر در روابط طالبان و پاکستان را بهمنزلهٔ «گذار از نیابت به استقلال» در ساختار قدرت منطقهای تعبیر میکند. استدلال اصلی مقاله آن است که طالبان، برخلاف برداشت استقلالمحور، هنوز از چارچوبهای نیابتی رها نشدهاند؛ بلکه صرفاً از وابستگی تکمحور به اسلامآباد به وابستگی چندمحور نسبت به پیکربندی چارضلعی دوحه–پکن–مسکو – هند انتقال یافتهاند. با بررسی ابعاد اقتصادی، امنیتی و دیپلماتیک این تحولات، نشان داده میشود که افغانستان کنونی هنوز نه دولت سرزمینیِ خودبسنده است و نه بازیگر مستقل، بلکه گرهای در شبکهٔ رقابتهای اوراسیایی میان قدرتهای منطقهای بهشمار
