دیروز وزرای خارجهی زن در نشستِ مونیخ، پس از کندنِ یک عکس یادگاری جمعی با لبانِ پر از خنده، یادی از بانوانِ افغانستان نیز کردند و گفتند در کنارِ آنها میایستند و متحدانه برای رفع محدودیتهای اعمالشده بر زنان توسط طالبان مبارزه خواهند کرد. نمیدانم چرا وقتی به عکس با لبان پُر از خندهی آنها نگاهم افتاد، تصور کردم که به درد و رنجِ بانوان افغانستان میخندند. شاید به خاطری آنکه یکی از عللِ سیهروزی امروزی زن افغانستان و محرومیتِ از حقوق ابتدایی شان، راسیسمِ فرهنگی اروپاییها و آمریکاییها باشد. وقتی از راسیسم فرهنگی صحبت میکنم، منظورم آن نگاه
