نزدیک به نیم قرن است که افغانستان بهای سنگین شعارهایی را میپردازد که بیشتر از آنکه برای ساختن کشور به کار رفته باشند، ابزار حذف، انحصار و توجیه عقبماندگی شدهاند. دو واژهی ( افغانیت) و ( اسلامیت) بارها چنان تعریف و مصادره شدهاند که گویی هر پرسشی دربارهی آنها خیانت است و هر نقدی بر عملکرد مدعیانشان دشمنی با وطن و دین که به گونه آنی با برچسب های گو ناگونی مواجه میشوید اما پرسش اینجاست؛ حالا که مدعیان افراطی همین دو شعار قدرت را در دست دارند، افغانستان دقیقن به کدام سو میرود؟ به سوی توسعه، آموزش، رفاه،
