و رسم همسایگی این نیست

دسته: تحلیل
نویسنده: احمدضیا سنگری
1404/12/03
12:26 ب.ظ
بازدید: 9

پایگاه خبری تحلیلی روایت : دی‌شب پاکستان بار دیگر تجاوز خود به خاک افغانستان را تکرار کرد. به بهانه مقابله با تحریک طالبان پاکستان، مناطق مسکونی در پکتیکا و ننگرهار بمباران شدند و زنان و کودکان بی‌گناه جان باختند. این تجاوز، نه تنها نقض حاکمیت ملی است، بلکه نشان‌دهنده دشمنی ریشه‌دار اسلام‌آباد با افغانستان است.

دی‌شب پاکستان بار دیگر تجاوز خود به خاک افغانستان را تکرار کرد. به بهانه مقابله با تحریک طالبان پاکستان، مناطق مسکونی در پکتیکا و ننگرهار بمباران شدند و زنان و کودکان بی‌گناه جان باختند. این تجاوز، نه تنها نقض حاکمیت ملی است، بلکه نشان‌دهنده دشمنی ریشه‌دار اسلام‌آباد با افغانستان است.

پاکستان، همسایه ما، باید همسایه باشد نه دشمن. در آموزه‌های دینی ما، همسایگی بر مودت، احترام و حسن رابطه استوار است. پیامبر اسلام بارها تأکید کرده‌اند که همسایگان حق دارند مورد حمایت و احترام باشند. اما سیاست پاکستان در نیم قرن اخیر، چیزی جز خصومت محض نبوده است: حمله مستقیم، حمایت از جنگ و خشونت، و دخالت‌های بی‌شمار در امور داخلی افغانستان، روندی است که از دوره ریاست‌جمهوری محمد داوود خان آغاز شد و تا امروز ادامه دارد.

طالبانی که امروز بر افغانستان حاکم‌اند و اسلام‌آباد بهانه تجاوز جدید را با آن‌ها فراهم می‌کند، خود مخلوق همین کشورند. بی‌نظیر بوتو، نخست‌وزیر پیشین پاکستان، در مصاحبه با نیوزویک آشکارا گفته بود: «طرح طالبان از خارج ـ از جمله از انگلیس و آمریکا ـ آمده بود و ما آن را اجرا کردیم. آن‌ها گوش به فرمان ما بودند و نمی‌خواستند پاکستان را عصبانی کنند، زیرا ما از آن‌ها حمایت می‌کردیم.» این اعتراف، سندی روشن بر دخالت سیستماتیک پاکستان در شکل‌گیری طالبان است.

اما افغانستان نیز بی‌تقصیر نبوده است. حمایت از جریان‌های جدایی‌طلب و دامن زدن به ادعای پشتونستان‌خواهی در خاک پاکستان، بخشی از سیاست‌هایی است که از زمان محمد داوود خان آغاز شد و توسط حکومت‌های بعدی نیز ادامه یافت. امروز طالبان نیز با تحریک طالبان پاکستان همکاری می‌کنند و این چرخه خشونت و جنگ روزانه در خیبرپختونخوا را تداوم می‌بخشد.

نتیجه واضح است: دشمنی و مداخله متقابل هیچ ثباتی برای دو کشور نخواهد آورد. پاکستان باید دست از تجاوز و حمایت از خشونت بردارد و افغانستان نیز از دخالت در امور داخلی همسایه چشم‌پوشی کند. تنها در این صورت است که می‌توان به صلح، ثبات و توسعه واقعی فکر کرد.

و رسم همسایگی، بر اساس اخلاق و سیاست، چیزی جز احترام متقابل و حسن همجواری نیست

نوشته های مرتبط :