به نوشته ذبیحالله ساعی، نویسنده و پژوهشگر، غالب بودن چهرههای مغولی در نگارههای پسااسلامی جغرافیای نیاکانی ما، از جمله در نسخههای مصور شاهنامه، ریشه در تاریخ و سیاستهای دوره مغولان و ایلخانیها دارد و هیچ ارتباط مستقیمی با شخصیتهای تاریخی آریایی یا هزارهها ندارد. ساعی توضیح میدهد که با گسترش اسلام، نگارگری و تصویرسازی در این مناطق برای مدت طولانی متروک شد و حتی در دورههای سلسلههای بومی مانند سامانیان و غزنویان نیز به دلیل پایبندی به سنتهای دینی، نگارگری رواج نیافت. اما با تهاجم مغولان، سنت تصویرگری دوباره زنده شد. مغولان نه تنها این هنر را مذموم نمیدانستند،
