در سپهر سیاست افغانستان، برخی رخدادها نه فقط بهعنوان رویدادهای تاریخی، بلکه بهسان ابزارهای سیاسی روزمره به کار گرفته میشوند، ابزارهایی برای برانگیختن احساسات، بسیج هویتهای قومی و گاه نیز برای پنهانسازی زخمهای ژرفتر تاریخ. حادثه افشار یکی از همین رخدادهاست، واقعهای تلخ، دردناک و انکارناپذیر که خون بیگناهان را بر زمین ریخت و زخمی عمیق بر حافظه جمعی کشور گذاشت. اما خطر آنجاست که این رخداد، چنان بزرگنمایی شود که دیگر فجایع بنیادین و گستردهتر تاریخ، به سایه رانده شوند، فجایعی که نه یک محله یا یک دوره کوتاه، بلکه سرنوشت یک قوم را برای نسلها دگرگون ساخت.
