رائد قریشی: سهم هندیان در حفظ و گسترش زبان فارسی بیش از آن چیزی است که تصور می‌کنیم

دسته: اخبار فضای مجازی
نویسنده: تحریریه روایت
1404/10/11
10:51 ق.ظ
بازدید: 8

پایگاه خبری تحلیلی روایت : رائد قریشی، نویسنده و پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی، با اشاره به نقش برجسته فارسی‌گویان و فارسی‌نویسان شبه‌قاره هند در تاریخ زبان فارسی، تأکید کرد که خدمات هندیان به این زبان و فرهنگ، در بسیاری موارد فراتر از آن چیزی است که امروز در حافظه عمومی ما بازتاب یافته است.او با طرح این پرسش که «چگونه می‌شود احسان فارسی‌گویان و فارسی‌نویسان هند را فراموش کرد؟» افزود: کسی که با متون نظم و نثر تولیدشده در شبه‌قاره آشنا باشد، به‌خوبی می‌داند که سهم هندیان در ترویج و پاسداری از زبان فارسی، گاه حتی بیش از ما بوده است.

رائد قریشی، نویسنده و پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی، با اشاره به نقش برجسته فارسی‌گویان و فارسی‌نویسان شبه‌قاره هند در تاریخ زبان فارسی، تأکید کرد که خدمات هندیان به این زبان و فرهنگ، در بسیاری موارد فراتر از آن چیزی است که امروز در حافظه عمومی ما بازتاب یافته است.

او با طرح این پرسش که «چگونه می‌شود احسان فارسی‌گویان و فارسی‌نویسان هند را فراموش کرد؟» افزود: کسی که با متون نظم و نثر تولیدشده در شبه‌قاره آشنا باشد، به‌خوبی می‌داند که سهم هندیان در ترویج و پاسداری از زبان فارسی، گاه حتی بیش از ما بوده است.

قریشی در ادامه به دیوان عثمان مختاری غزنوی، شاعر اواخر قرن پنجم و اوایل قرن ششم هجری، اشاره کرد و گفت: نسخه‌ای از این دیوان در شهر آگِرۀ هند در سال ۱۰۱۰ قمری کتابت شده که ۴۳۷ سال قدمت دارد. این نسخه از نظر زمانی، می‌توانست در کنار نسخه موزۀ بریتانیا به تاریخ ۹۶۲ قمری، از مهم‌ترین منابع تصحیح این اثر به‌شمار آید؛ در حالی که دیگر نسخه‌های موجود عمدتاً متعلق به قرن سیزدهم قمری هستند.

این پژوهشگر با یادآوری وجود هزاران نسخه خطی فارسیِ کتابت‌شده در هند و نگهداری‌شده در کتابخانه‌های هند و دیگر نقاط جهان، این آثار را گواهی روشن بر نقش تاریخی هند در حفظ میراث مکتوب فارسی دانست.

قریشی همچنین به سه اصطلاح قابل توجه در دیوان عثمان مختاری اشاره کرد که از نگاه او هم تازه و هم پذیرفتنی‌اند: «غزنویات» برای قصاید مدح شاهان و امیران غزنوی، «کرمانیات» برای قصاید مدح حاکمان کرمان، و «سمرقندیات» برای اشعاری که شاعر در سفر چندماهه خود به سمرقند سروده است.

به گفته او، بازخوانی این اسناد و متون نشان می‌دهد که تاریخ زبان فارسی بدون در نظر گرفتن نقش هند و هندیان، روایتی ناقص و نیازمند بازنگری جدی است.

نوشته های مرتبط :