باروت: یک روح در دو جسم؛ خاطرات در گذشته

دسته: داستان کوتاه
نویسنده: حیدر بخشی
1404/01/09
8:45 ق.ظ
بازدید: 10

پایگاه خبری تحلیلی روایت : آفتاب در آسمان غروب می‌کرد و باران می‌بارید، کوچه‌ها خیس بودند. بادها شاخه‌های درختان را به لرزش درمی‌آوردند و صدای وزش باد در گوش‌ها طنین می‌افکند. در آسمان، مرغکانی پرواز می‌کردند و بر درختان نشسته، چهچه می‌زدند. در میان این آشوب طبیعت، حیدر به یاد دوستی قدیمی افتاد که سال‌ها از هم دور بودند. حیدر سرانجام دوست خود، نصیر، را پیدا کرد. نصیر یکی از بهترین دوستان حیدر بود و در بالای کوچه‌شان دکان بقالی داشت. با دیدن حیدر، نصیر شادمان شد و انگار برق از دیده‌هایش پرید. او حیدر را در آغوش گرفت و گفت: «می‌بینی حیدر، کوه به کوه نمی‌رسد، ولی انسان به انسان می‌رسد.» سپس او حیدر را رها کرد و افزود: «بیا حیدر، خیلی خاطرات داریم که باید به یاد آوریم.» حیدر نشست و به سخنان نصیر گوش فرا داد، اما در ذهن او هزاران فکر در جریان بود که باید به آنها عمل می‌کرد. نصیر گفت: «به یاد داری که اینجا نشسته بودیم و یک موتر گذشت که پر از دختر بود؟ تو به آنها تیکه انداختی و آنها از موتر پایین شدند و فحش دادند.»

قسمت اول

آفتاب در آسمان غروب می‌کرد و باران می‌بارید، کوچه‌ها خیس بودند. بادها شاخه‌های درختان را به لرزش درمی‌آوردند و صدای وزش باد در گوش‌ها طنین می‌افکند. در آسمان، مرغکانی پرواز می‌کردند و بر درختان نشسته، چهچه می‌زدند.
در میان این آشوب طبیعت، حیدر به یاد دوستی قدیمی افتاد که سال‌ها از هم دور بودند.
حیدر سرانجام دوست خود، نصیر، را پیدا کرد. نصیر یکی از بهترین دوستان حیدر بود و در بالای کوچه‌شان دکان بقالی داشت.
با دیدن حیدر، نصیر شادمان شد و انگار برق از دیده‌هایش پرید. او حیدر را در آغوش گرفت و گفت: «می‌بینی حیدر، کوه به کوه نمی‌رسد، ولی انسان به انسان می‌رسد.» سپس او حیدر را رها کرد و افزود: «بیا حیدر، خیلی خاطرات داریم که باید به یاد آوریم.»
حیدر نشست و به سخنان نصیر گوش فرا داد، اما در ذهن او هزاران فکر در جریان بود که باید به آنها عمل می‌کرد.
نصیر گفت: «به یاد داری که اینجا نشسته بودیم و یک موتر گذشت که پر از دختر بود؟ تو به آنها تیکه انداختی و آنها از موتر پایین شدند و فحش دادند.»
حیدر پاسخ داد: «تو بعد از آن ماجرا کجا رفتی؟ مرا بسیار فحش دادند.»
نصیر گفت: «آن دختران را می‌شناختم. آنها از کوچه بغلی بودند. اگر مرا می‌دیدند، ممکن بود وضع بدتر شود. خوشبختانه جلوگیری کردم.»

حیدر پرسید: «یادت است که دختری را موتر زد و تو شتابان رفتی تا راننده‌اش را بزنی؟»
نصیر گفت: «بله، از دستم در رفت. اما وقتی دختر را به بیمارستان بردیم، داکتر گفت که شانس زنده ماندن او خیلی کم است چون خون زیادی از دست داده است.
اگر خون ندهیم، ممکن است بمیرد.»
حیدر پرسید: «بعداً چه شد؟»
نصیر ادامه داد: «خون من با او مطابقت نداشت. پدر و مادرش آمدند و به بانک خون رفتند، اما او فوت کرد.»
سپس نصیر از حیدر پرسید: «خوب، در این چند سال چه کارهایی کردی؟»
حیدر جواب داد: «من بی‌کارم.»
نصیر گفت: «حیدر، تو دوباره ناپدید شدی!»
حیدر توضیح داد: «دولت دنبال من می‌گشت، مجبور شدم که کشور را ترک کنم.»
نصیر پرسید: «پس چرا حالا اینجا هستی؟»
حیدر گفت: «هیچ، من فقط برای هواخواری آمده‌ام.»
نصیر تعجب کرد: «آیا تو به افغانستان برای هواخواری آمده‌ای؟»
حیدر تأکید کرد: «بله.»
نصیر گفت: «یک لحظه صبر کن، من می‌روم خانه و بعد برمی‌گردم.»
نصیر به خانه رفت و به رئیس خود، بهروز، که در دولت انگلستان کار می‌کرد، تماس گرفت.
نصیر گفت: «حیدر اینجا چه کاری می‌کند؟»
بهروز جواب داد: «دولت آمریکا او را مامور کرده است تا اطلاعاتی از مافیا بگیرد. تو هم باید با او همکاری کنی.»
نصیر گفت: «گفتم که فهمیدم.»
پس از آن، نصیر به خانه برگشت و با نگرانی به حیدر گفت: «بس است، حالا به اصل موضوع می‌پردازیم. چرا تو اینجا هستی؟»
حیدر گفت: «خاطرات گذشته‌مان با هم خیلی مهم هستند. آیا اینها به نظر تو چرند است؟»
نصیر گفت: «بله، به سوال پاسخ بده، زودتر بگو چرا اینجا آمده‌ای؟»
حیدر گفت: «من برای هواخواری آمده‌ام، چرا تو مرا عضو دولت می‌دانی؟»
نصیر پرسید: «واقعا چنین حرفی زده بودی؟»
حیدر گفت: «آری.»
نصیر گفت: «حالا چه کنیم؟»
حیدر پاسخ داد: «شاید رئیس تو به تو گفته باشد که من آدم کدام کشور هستم.»
نصیر تأیید کرد: «بله، گفت.»
حیدر گفت: «پس ایستاده شو، دکان را ببند تا با هم قدم بزنیم.»
نصیر جواب داد: «حیدر، تو هنوز آن افکار گذشته را از سرت درنیاورده‌ای!»
حیدر گفت: «رفتم، اما آمریکایی‌ها کاری کردند که دوباره به یاد آوردم.»
نصیر پرسید: «پس اولین قدم چه باید باشد؟»
حیدر پاسخ داد: «ریس‌های ما اولین کار را انجام خواهند داد، نگران نباش.»
نصیر گفت: «اولین کار چیست؟»
حیدر گفت: «کشتن یکی از مافیاهای مخالف شورای اصلی.»
آنها با هم برنامه‌ریزی کردند.
روز بعد، مافیای مخالف شورای مافیا به طرز مرموزی کشته شد. این قتل به گردن نصیر و حیدر افتاد. آنها شهر را ترک کردند و هیچ‌کدام از مافیاها یا دولت افغانستان نتوانستند آنها را پیدا کنند، انگار که اصلاً وجود فیزیکی نداشتند.
حیدر در حین سفر با خود هزاران برنامه را بررسی می‌کرد تا این ماموریت را به خوبی انجام دهد.
نهایتاً، آنها در خانه‌ای در منطقه درواز ولایت بدخشان ساکن شدند.