روزی که آزادی پرندهاش را با بالهای شکسته بر زمین کوفت؛ روزی که سیاهی، چشمان وطن را بست. اما از دلِ آن تاریکیِ سهمگین، شمعهای پایداری افروخته شد! اینک، در برابرِ قامتِ خمیدهی تاریخ، با آوایی لرزان از شرم، اما با ارادهای پولادین، پوزشِ خویش را نثارِ مقاومتِ بیهمتایی شما زنان میکنیم و بر فردا عهد میبندیم. روزی سیاه، روزی زخمی! «۱۵ آگیست ۲۰۲۱ » بر پیشانی تاریخِ ما، داغِ ننگی است بس گران. سقوطِ ناگهان، توفانی بپا کرد: هزاران پیر و جوان، آوارهی باد شدند، ریشهکن از دیار. و نیمی از پیکرِ ملت – زنانِ سرزمینم – در
