با وجود گسستها و تفاوتهای عمیق الهیاتی، آیینی و فرهنگی، یک رشته پیونددهنده معنادار میان بسیاری از ادیان بزرگ جهان وجود دارد: «باور به ظهور یک نجاتبخش نهایی در پایان تاریخ». این مفهوم، فارغ از تفاوت در نامها، شخصیتپردازیها و جزئیات روایی، نشان میدهد که پرسش از «آینده غایی بشر» و امید به «غلبه نهایی عدالت بر بیعدالتی»، دغدغهای مشترک و کهن در تجربه دینی انسان است. نگاه به این مسئله و اشتراک، نه تنها فهم عمیقتری از ادیان ارائه میدهد، بلکه سازوکار امید جمعی در مواجهه با بحرانهای تمدنی را نیز روشن میسازد. یعنی همه در نقطه ای
