آیا از بیست‌وچهار ساعت، یک ساعت برای سرنوشت مردم خود نداریم؟

دسته: تحلیل
نویسنده: فهیم فرواک
2026/07/08
12:20 ب.ظ
بازدید: 5

پایگاه خبری تحلیلی روایت : پنج سال از روزی می‌گذرد که سرنوشت مردم ما به دست یک گروه تروریستی افتاد. پنج سال، زمان اندکی نیست. در این مدت، میلیون‌ها انسان خانه، وطن، کار، آموزش، آزادی و حتی امید خود را از دست داده‌اند. در چنین وضعیتی، طبیعی است که انسان برای لحظه‌ای رهایی از این همه درد، به سرگرمی، ورزش، موسیقی یا هر پناهگاه دیگری روی بیاورد. هیچ تردیدی نیست که همه از این وضعیت رنج می‌بریم و هرکس به شیوه‌ای می‌کوشد اندکی از فشار این مصیبت بکاهد.

پنج سال از روزی می‌گذرد که سرنوشت مردم ما به دست یک گروه تروریستی افتاد. پنج سال، زمان اندکی نیست. در این مدت، میلیون‌ها انسان خانه، وطن، کار، آموزش، آزادی و حتی امید خود را از دست داده‌اند. در چنین وضعیتی، طبیعی است که انسان برای لحظه‌ای رهایی از این همه درد، به سرگرمی، ورزش، موسیقی یا هر پناهگاه دیگری روی بیاورد. هیچ تردیدی نیست که همه از این وضعیت رنج می‌بریم و هرکس به شیوه‌ای می‌کوشد اندکی از فشار این مصیبت بکاهد.

اما نسل ما نباید نسلی باشد که تنها به دنبال پناهگاه بگردد. ما بیش از هر نسل دیگری مسئولیت داریم. اگر پنج سال مصیبت نتوانسته باشد در هرکدام ما احساس مسئولیت و برنامه‌ای برای تغییر ایجاد کند، باید از خود بپرسیم که تا چه زمانی قرار است فقط تماشاگر باشیم.

گرامشی در نظریۀ هژمونی فرهنگی توضیح می‌دهد که قدرت، تنها با زور حکومت نمی‌کند؛ بلکه گاهی ذهن جامعه را نیز چنان مشغول می‌سازد که مردم از مسائل بنیادی خود فاصله بگیرند. امروز نیز می‌بینیم که فضای عمومی ما به‌سادگی می‌تواند ساعت‌ها و روزها صرف بحث‌هایی شود که هرچند در جای خود ارزش دارند، اما هیچ تغییری در سرنوشت مردم ما ایجاد نمی‌کنند.

فوتبال زیباست. جام جهانی جذاب است. هنر، موسیقی، سینما و دیگر سرگرمی‌ها نیز بخشی از زندگی سالم انسان‌اند. سخن بر سر کنار گذاشتن آنها نیست. سخن این است که آیا واقعاً در میان بیست‌وچهار ساعت شبانه‌روز، یک ساعت برای اندیشیدن، برنامه‌ریزی، نوشتن، آموختن، همفکری و مبارزه مدنی برای آزادی و عدالت در سرزمین خود نداریم؟

اگر هر نخبه، هر فعال، هر استاد، هر نویسنده، هر روز تنها یک ساعت از وقت خود را آگاهانه صرف تغییر وضع موجود کند، پس از یک سال هزاران ساعت سرمایه فکری و عملی برای مردم ما تولید خواهد شد. اما اگر همه منتظر بمانیم تا دیگران کاری انجام دهند، سال ششم، هفتم و دهم نیز خواهد گذشت و ما همچنان از همان نقطه‌ای که امروز ایستاده‌ایم، نظاره‌گر خواهیم بود.

وقت آن رسیده است که هرکدام ما یا برنامۀ مستقل و عملی خود را برای تغییر داشته باشیم، یا با جریان‌ها، نهادها و حرکت‌هایی که برای اتحاد، آزادی، عدالت و کرامت انسانی تلاش می‌کنند، بپیوندیم. هیچ ملتی با تماشاگر بودن آزاد نشده است. تغییر، زمانی آغاز می‌شود که هر انسان مسئولیت سهم خود را بپذیرد.

سرگرمی، حق انسان است؛ اما وقتی سرنوشت یک ملت در گرو مبارزه برای آزادی و عدالت باشد، سرگرمی نباید جای مسئولیت را بگیرد.

نوشته های مرتبط :