برخورد دوگانه با تجاوز

دسته: تحلیل
نویسنده: احمد محمودی
1404/12/04
3:40 ب.ظ
بازدید: 6

پایگاه خبری تحلیلی روایت : پاکستان در مقاطع مختلف تاریخی، با سیاست‌های نادرست و نسنجیده در امور افغانستان مداخله و دست به تجاوز زده است. این کشور بعنوان حامی گروه‌های تروریستی، در دو برهه به‌صورت آشکار برای استقرار و حمایت از طالبان، اقدام به تجاوز نظامی در خاک افغانستان کرده است.نخستین‌ بار در جریان جنگ میان طالبان و نیروهای مقاومت به رهبری احمدشاه مسعود، پاکستان نه‌تنها نقش هدایت و مدیریت جنگ را بر عهده داشت، بلکه با نیروهای منظم زمینی و اجرای بمباران‌های هوایی، عملاً در کنار طالبان وارد جنگ بود.

پاکستان در مقاطع مختلف تاریخی، با سیاست‌های نادرست و نسنجیده در امور افغانستان مداخله و دست به تجاوز زده است. این کشور بعنوان حامی گروه‌های تروریستی، در دو برهه به‌صورت آشکار برای استقرار و حمایت از طالبان، اقدام به تجاوز نظامی در خاک افغانستان کرده است.

نخستین‌ بار در جریان جنگ میان طالبان و نیروهای مقاومت به رهبری احمدشاه مسعود، پاکستان نه‌تنها نقش هدایت و مدیریت جنگ را بر عهده داشت، بلکه با نیروهای منظم زمینی و اجرای بمباران‌های هوایی، عملاً در کنار طالبان وارد جنگ بود.

دومین‌ بار همچنان برای حمایت از تثبیت کامل حاکمیت طالبان، بویژه در جریان حمله به پنجشیر، مداخله نظامی پاکستان شامل حضور نیروهای اندکی زمینی و بمباران‌های هوایی گزارش شد موضوعی که در سال ۱۴۰۰ خورشیدی به‌طور گسترده در رسانه‌های بین‌المللی هم بازتاب یافت.

پس از استقرار طالبان در افغانستان روابط میان این گروه و پاکستان بر سر تحریک طالبان پاکستانTTP رو به تیرگی گذاشت. هر دو طرف یکدیگر را متهم می‌کردند و روابطی که سال‌ها بر پایه یک دوستی شکل گرفته بود، به‌تدریج بسوی تنش و تقابل نظامی رفت.

از دید پاکستان، طالبان با پناه دادن و تجهیز گروه‌های تروریستی به‌ویژه TTP، امنیت ملی این کشور را تهدید می‌کند. در مقابل طالبان افغانستان این حرفها را رد کرد و مشکلات امنیتی پاکستان را منبعث از مسائل داخلی آن کشور می‌دانند.

پاکستان در سال جاری چندین حمله هوایی را به اهدافی در داخل افغانستان انجام داده است، اهدافی که از نظر این کشور پناهگاه‌های TTP تلقی می‌شوند، اما از دید طالبان، منازل مسکونی غیرنظامیان بوده‌اند.

صرف‌ نظر از این اختلاف روایتها، نفس این حملات نقض آشکار حاکمیت ملی و تمامیت ارضی افغانستان به‌شمار می‌رود. پرسش اساسی این است که چرا حملات پاکستان در تخار، پنجشیر و مناطق شمالی در دو دور مقاومت هم در دوره احمد شاه مسعود قهرمان ملی و هم احمد مسعود مورد نکوهشی هیچ کسی قرار نگرفت که هیچ، در جاهای توجیه هم شد. در حالی‌که حملات به خوست و ننگرهار با واکنش‌های گسترده و احساسات ملی‌گرایانه همراه میشود؟

وطن، وطن است؛ همین تفاوت گذاری ها در خاطره‌ هل ماندگار می‌شود. حمله بر شمالی و پنجشیر و تخار همانقدر قابل نکوهش است که حمله بر خوست و ننگرهار و مشرقی قابل نکوهش است.

نوشته های مرتبط :