یکی از نکات مهم در اخلاق، تفکیکِ خطا از خطاکار است. میتوان از یک کار بد متنفر بود، با آن مبارزه کرد و حتی مانع ادامهاش شد؛ بدون اینکه از انسانی که مرتکب آن خطا شده، متنفر باشیم. چرا؟ • نفرت از خطاکار، انسان را هدف میگیرد؛ درحالیکه عشق به انسان لازمهی اصلاحگری است. اگر انسان را دشمن خود بدانیم، دیگر اصلاح او هدف اصلی نخواهد بود. • کمک میکند خطاهای خودمان را هم ببینیم. وقتی بهجای «خطاکاریابی»، «خطایابی» کنیم، متوجه میشویم که خودمان نیز ممکن است در شرایطی مرتکب همان خطاها شویم. • عواطف بر عقلانیت پیشی نمیگیرند.
