با نزدیکشدن به روز شنبه، همزمان با برگزاری مراسم مربوط به سالروز ورود گروه ط-البان به افغانستان گزارشهایی از برخی مکاتب در شهر به نشر رسیده است که بر اساس آن از معلمان و شاگردان خواسته شده است بهصورت اجباری مبلغ ۲۰۰ افغانی پرداخت کرده و بیرق این گروه را خریداری کنند.
بر اساس اطلاعاتی که از سوی شماری از معلمان و خانواده ها شاگردان مطرح شده به آموزگاران گفته شده است که هر معلم و شاگرد باید مبلغ تعیینشده را تهیه کند و بیرق ها را برای شرکت در برنامههای روز ورد ط-البان به شهر انتقال دهند.
گفته میشود این دستور شامل استادان و دانشآموزان مکاتب مختلف بوده و از آنان خواسته شده است در برنامه های این روز حضور داشته باشند.
شماری از معلمان میگویند آنان در شرایطی قرار گرفتهاند که توان پرداخت هزینه های اضافی را ندارند با این حال به دلیل اجباری بودن این دستور ناچارند مبلغ تعیین شده را پرداخت کنند.
برخی خانواده ها نیز از این وضعیت ابراز نگرانی کرده و میگویند تحمیل هزینه بر دانشآموزان بدون درنظرگرفتن وضعیت اقتصادی خانواده ها میتواند فشار بیشتری بر آنان وارد کند.
نگرانی از تحمیل هزینه بر خانوادهها
در سال های اخیر بسیاری از خانوادهها با مشکلات اقتصادی و افزایش هزینههای زندگی رو به رو بودهاند.
در چنین شرایطی پرداخت مبالغ اضافی برای برنامه های مکاتب میتواند برای خانواده هایی که چند فرزند مکتب رو دارند هزینه قابل توجهی ایجاد کند.
برخی والدین می پرسند که اگر خرید بیرق و مشارکت در برنامه های روز ورد ط-البان یک برنامه رسمی است چرا هزینه آن باید از جیب معلمان و شاگردان پرداخت شود؟
آنان خواستار آن هستند که در صورت نیاز به برگزاری برنامه های رسمی این گروه هزینه های آن از طریق نهاد های مسئول تأمین شود و دانش آموزان و خانواده ها مجبور به پرداخت هزینه نشوند.
شماری از معلمان میگویند وظیفه اصلی آنان آموزش و تربیت شاگردان است و بهتر است به جای ایجاد فشار های مالی، توجه بیشتر به وضعیت آموزشی، معاش معلمان، امکانات مکاتب و نیاز های دانشآموزان صورت گیرد.
در میان خانوادهها و معلمان پرسشهایی نیز درباره نحوه اجرای این دستور مطرح شده است از جمله اینکه مبلغ ۲۰۰ افغانی دقیقاً برای چه مواردی جمع آوری میشود بیرق ها از کجا خریداری خواهند شد مسئول جمع آوری پول چه نهادی است و چرا این هزینه به صورت اجباری از معلمان و شاگردان گرفته میشود.
طرح چنین موضوعاتی در حالی صورت میگیرد که نظام آموزشی افغانستان با مشکلات و چالش های گوناگون مواجه است.
کمبود امکانات آموزشی، مشکلات اقتصادی خانوادهها، نیاز مکاتب به تجهیزات، وضعیت معیشتی معلمان و دسترسی کودکان به آموزش از جمله مسائلی است که همواره مورد توجه خانوادهها و جامعه قرار داشته است.
در چنین شرایطی، شماری از شهروندان معتقدند که اولویت اصلی باید بهبود محیط آموزشی، فراهمکردن امکانات مناسب برای شاگردان و حمایت از معلمان باشد.
از دید آنان اگر برای یک برنامه نیاز به بیرق وسایل یا امکانات دیگر وجود دارد بهتر است این هزینه ها از منابع مشخص و شفاف تأمین شود و دانشآموزان و خانوادههای کم درآمد مجبور به پرداخت آن نباشند..
در نهایت، نگرانی اصلی خانوادهها این است که در شرایط دشوار اقتصادی، هزینههای اضافی بر دوش آنان گذاشته نشود و مکاتب به جای تبدیل شدن به محل جمع آوری هزینه های اجباری، بیشتر بر مأموریت اصلی خود یعنی آموزش، تربیت و فراهمکردن محیط مناسب برای رشد کودکان و نوجوانان تمرکز کنند.
