از مدرسه تا دانشگاه؛ روایت یک دگرگونی فکری

دسته: تحلیل
نویسنده: احمدضیاء شهاب
1405/03/16
2:46 ب.ظ
بازدید: 9

پایگاه خبری تحلیلی روایت : من از سال‌هایی که در مدرسه درس می‌خواندم تا امروز که مشغول تحصیل در دانشگاه هستم، تجربه‌های فراوانی اندوخته‌ام و مایلم بخشی از این فراز و فرودهای تحصیلی را با شما در میان بگذارم. در آغاز ورود به مدرسه، آگاهی چندانی از دین مبین اسلام نداشتم و برداشت من از دینداری، تنها به ظواهری چون ریش و لباس سنتی محدود می‌شد. با گذشت زمان، کم‌کم با متون و آموزه‌های دینی آشنا شدم؛ اما فضای برخی مدارس دینی چنان آشفته و آمیخته با افراط و تفریط بود که احساس می‌کردم در مسیر نادرستی قرار گرفته‌ام. همواره این پرسش برایم مطرح بود که چرا برخی از اهل مدرسه از اعتدال فاصله گرفته و به تندروی گرایش پیدا کرده‌اند.

من از سال‌هایی که در مدرسه درس می‌خواندم تا امروز که مشغول تحصیل در دانشگاه هستم، تجربه‌های فراوانی اندوخته‌ام و مایلم بخشی از این فراز و فرودهای تحصیلی را با شما در میان بگذارم. در آغاز ورود به مدرسه، آگاهی چندانی از دین مبین اسلام نداشتم و برداشت من از دینداری، تنها به ظواهری چون ریش و لباس سنتی محدود می‌شد. با گذشت زمان، کم‌کم با متون و آموزه‌های دینی آشنا شدم؛ اما فضای برخی مدارس دینی چنان آشفته و آمیخته با افراط و تفریط بود که احساس می‌کردم در مسیر نادرستی قرار گرفته‌ام. همواره این پرسش برایم مطرح بود که چرا برخی از اهل مدرسه از اعتدال فاصله گرفته و به تندروی گرایش پیدا کرده‌اند.

به خوبی به یاد دارم که هرگاه فردی با ظاهری متفاوت از باورهای رایج مدرسه می‌دیدم، احساس نفرت و بدبینی در وجودم شکل می‌گرفت. بعدها بارها خود را سرزنش می‌کردم که نباید به انسانی خشن و تندرو تبدیل شوم؛ اما حقیقت این بود که بسیاری از این نگاه‌ها و پیش‌داوری‌ها از فضای حاکم بر مدرسه به ما القا می‌شد و ما نیز از بزرگ‌ترهای خود می‌آموختیم. با گذشت زمان دریافتم که در مسیری اشتباه گام برمی‌دارم و هرچه زودتر باید خود را از این وضعیت رها کنم.

یکی از تلخ‌ترین و فراموش‌نشدنی‌ترین خاطراتم از دوران مدرسه، بحثی بود که با یکی از دوستان مدرسه‌ای خود داشتم. موضوع گفت‌وگوی ما دانشجویان دانشگاه بود. او با قاطعیت می‌گفت که همه دانشجویان منحرف و شایسته بدبینی و نفرت‌اند. از همان روز، علاقه و اشتیاقم به فضای مدرسه کمتر شد؛ زیرا بارها شاهد بودم که برخی از هم‌درسانم مردم و جامعه را به آسانی تکفیر و قضاوت می‌کردند.

در آن دوران، دین را همچون جعبه‌ای از کبریت می‌پنداشتم که با کوچک‌ترین اختلاف، آماده شعله‌ور شدن است. اگر در ظاهر یا رفتار کسی چیزی برخلاف برداشت خود از دین می‌دیدم، بی‌درنگ او را محکوم می‌کردم. اما پس از پایان دوره مدرسه و آشنایی با فضای دانشگاه و دانشجویان، به نادانی و کج‌فهمی‌های خود پی بردم و بارها خود را سرزنش کردم که چرا واقعیت‌ها را نادیده می‌گرفتم و از روی ناآگاهی درباره دیگران قضاوت می‌کردم.

به باور من، یکی از مشکلات اساسی برخی مدارس دینی، کم‌رنگ بودن علوم روز و بی‌توجهی به نیازهای عصر حاضر در برنامه‌های آموزشی است. البته این حقیقت را نیز انکار نمی‌کنم که در میان طلاب و استادان مدارس دینی، افراد فرهیخته، آگاه و روشن‌اندیش فراوانی حضور دارند. من شخصاً برخی از دوستان مدرسه‌ای خود را بسیار دوست دارم و برای اندیشه‌های ارزشمند و شخصیت آنان احترام فراوان قائلم.

نوشته های مرتبط :