پس از کنترل ایران بر هرمز آیا بندرهای سوریه می‌توانند شریان جایگزین باشند؟

دسته: گزارش ها
نویسنده: تحریریه روایت
1405/02/29
10:33 ق.ظ
بازدید: 3

پایگاه خبری تحلیلی روایت : روزنامه امریکایی نیویورک تایمز با نشر گزارشی به یکی از پیامدهای منطقه‌ای جنگ ایران و بسته‌شدن تنگه هرمز پرداخته و نوشته که سوریه، پس از سال‌ها انزوا و ویرانی ناشی از جنگ، اکنون به‌عنوان گذرگاهی جایگزین برای تجارت و انرژی در منطقه در مرکز توجه قرار گرفته است.

روزنامه امریکایی نیویورک تایمز با نشر گزارشی به یکی از پیامدهای منطقه‌ای جنگ ایران و بسته‌شدن تنگه هرمز پرداخته و نوشته که سوریه، پس از سال‌ها انزوا و ویرانی ناشی از جنگ، اکنون به‌عنوان گذرگاهی جایگزین برای تجارت و انرژی در منطقه در مرکز توجه قرار گرفته است.

نیویورک تایمز از گزارش خبرنگارش در دمشق توضیح می‌دهد که بسته شدن تنگه هرمز، کشورهای منطقه و شرکت‌های تجاری را ناچار کرده تا به‌دنبال مسیرهای فوری و جایگزین برای انتقال نفت و کالا باشند. در این میان، سوریه با داشتن بندرهای مشرف به دریای مدیترانه و مرزهای مشترک با ترکیه، عراق، اردن و لبنان، به‌عنوان گزینۀ ژئوپولیتیکی و راهبردی مطرح شده که می‌تواند مسیرهای جایگزینی به سوی اروپا و بازارهای جهانی فراهم کند.

بر اساس این گزارش، کشورهایی مانند عراق و امارات متحده عربی عملاً انتقال نفت و کالا از راه زمینی و از طریق سوریه را آغاز کرده‌اند تا سپس از بنادر سوریه در مدیترانه، به‌ویژه بندر بانیاس و بندر لاذقیه، صادر شوند.

یکی از مسئولان شرکت نفت سوریه گفته است این تحول، فرصتی اقتصادی است که سوریه به‌شدت به آن نیاز دارد؛ زیرا دمشق از محل عوارض ترانزیت و هزینه‌های بهره‌برداری بنادر درآمد کسب می‌کند و همچنین امیدوار است این نقش جدید، سرمایه‌گذاران را به تأمین مالی بازسازی زیرساخت‌های سوریه ترغیب کند.

در اواخر مارس، نخستین محموله‌های نفت عراق وارد سوریه شدند. گاهی روزانه بیش از ۴۰۰ کامیون نفت‌کش از این مسیر عبور می‌کنند که هر یک تا ۱۰ هزار و ۵۰۰ گالن نفت خام حمل می‌کنند.

همچنین شرکت‌های خارجی برای احیای خط لوله قدیمی نفت که پیش‌تر کرکوک عراق را به بندر بانیاس سوریه متصل می‌کرد و در جریان جنگ آسیب دید، ابراز علاقه کرده‌اند.

در همین راستا، گروه اماراتی «اعمار» در حال بررسی سرمایه‌گذاری‌هایی به ارزش حدود ۷ میلیارد دلار در سواحل سوریه و ۱۲ میلیارد دلار دیگر در دمشق است.

با آنکه پس از مختل‌شدن انتقال انرژی جهانی از مسیر تنگۀ هرمز، نگاه‌ها به هدف پیداکردن یک شریان جایگزین هرمز به بندرهای سوریه دوخته شده، اما به دلیل این‌که انتقال انرژی از کشورهای صادرکنندۀ نفت خام به این بندرهای از مسیرهای خشکه با کامیون‌ها انجام می‌شود، این گزینه نسبت به مسیر دریایی خیلی پرهزینه‌تر خواهد بود؛ چیزی که اعتماد به این بدیل را در درازمدت دشوار و حتا باری ناممکن می‌سازد.

نوشته های مرتبط :