از دشنام نترس!

دسته: تحلیل
نویسنده: عبدالشهید ثاقب
1405/01/11
3:14 ب.ظ
بازدید: 0

پایگاه خبری تحلیلی روایت : فضای شبکه‌های اجتماعی پر از دشنام و فحاشی است. کافی است اندک نظر مخالفی مطرح کنی یا ابتکاری به خرج بدهی؛ کاروانی از فحاشان سر می‌رسند و تا می‌توانند دشنامت می‌دهند. نمونه‌اش موجی از فحاشی‌های اخیر علیه خانم کوفی، نماینده پیشین پارلمان افغانستان، است.یکی از پیامدهای این فحاشی‌ها، واداشتن افراد به سکوت و خودسانسوری است. من آدم‌های بسیاری را می‌شناسم که از ترس نفرت‌پراکنی غالب در شبکه‌های اجتماعی، ترجیح داده‌اند سکوت کنند و نظرشان را پنهان نگه دارند. اما پرسش اینجاست: آیا باید از فحاشی ترسید و به فحاشان تسلیم شد؟

فضای شبکه‌های اجتماعی پر از دشنام و فحاشی است. کافی است اندک نظر مخالفی مطرح کنی یا ابتکاری به خرج بدهی؛ کاروانی از فحاشان سر می‌رسند و تا می‌توانند دشنامت می‌دهند. نمونه‌اش موجی از فحاشی‌های اخیر علیه خانم کوفی، نماینده پیشین پارلمان افغانستان، است.

یکی از پیامدهای این فحاشی‌ها، واداشتن افراد به سکوت و خودسانسوری است. من آدم‌های بسیاری را می‌شناسم که از ترس نفرت‌پراکنی غالب در شبکه‌های اجتماعی، ترجیح داده‌اند سکوت کنند و نظرشان را پنهان نگه دارند. اما پرسش اینجاست: آیا باید از فحاشی ترسید و به فحاشان تسلیم شد؟

دیشب کتابی از روتخر برخمان با عنوان «جاه‌طلبی اخلاقی» می‌خواندم. او در بخشی از این کتاب یادآوری می‌کند که پیشگامان اخلاق، در زمانه‌ی خود همواره با نفرت، تمسخر و آزار دیگران روبه‌رو بوده‌اند.

برای نمونه، از مری وولستنکرافت یاد می‌کند که بسیاری او را «مادر دفاع از حقوق زنان» می‌دانند. وولستنکرافت در سال ۱۷۹۲ اثری انقلابی با عنوان «احقاق حقوق زنان» منتشر کرد. در واکنش، یک فیلسوف لندنی بلافاصله متنی با عنوان «دفاع از حقوق حیوانات» نوشت و با طعنه پرسید: آیا سگ‌ها، گربه‌ها و اسب‌ها هم شایسته حقوق برابرند؟ این پایان ماجرا نبود؛ او را با شعرها و نقدهای تند آماج حمله قرار دادند و لقب‌هایی چون «دیوانه زنجیری» و «کفتاری در لباس زنانه» به او دادند. یک قرن طول کشید تا نامش از فهرست سیاه پاک شود و دو قرن تا به افتخارش مجسمه‌ای ساخته شود.

نمونه‌ی دیگر، مارتین لوتر کینگ است؛ رهبر جنبش حقوق مدنی سیاه‌پوستان در آمریکا. امروز، روز مارتین لوتر کینگ تعطیل ملی است، اما در دهه‌ی ۱۹۶۰ بسیاری از آمریکایی‌ها او را دوست نداشتند. چند ماه پیش از ترورش در ۱۹۶۸، محبوبیتش به پایین‌ترین حد خود رسیده بود و حدود ۷۵ درصد مردم، به‌ویژه به‌خاطر موضعش درباره جنگ ویتنام، با او موافق نبودند. با این حال، امروز او یکی از قهرمانان تاریخ آمریکا به شمار می‌رود.

یک روزنامه‌نگار آمریکایی می‌گوید: «هر جامعه‌ای به دنباله‌روهای زنده و دردسرسازهای مرده‌ی خود احترام می‌گذارد.» جامعه‌ی ما نیز از این قاعده مستثنا نیست. ما اغلب به کسانی احترام می‌گذاریم که از افکار عامه پیروی می‌کنند و سخنان پوپولیستی می‌گویند؛ اما آیندگان، کسانی را ستایش خواهند کرد که امروز خلاف جریان حرکت می‌کنند و راه‌های ناگشوده‌ای را می‌گشایند.

پیشرفت اخلاقی در تاریخ یک واقعیت انکارناپذیر است. در عصر برده‌داری، مخالفت با آن می‌توانست تو را دیوانه جلوه دهد؛ اما امروز، دفاع از برده‌داری بی‌تردید با نفرت عمومی روبه‌رو می‌شود.

بنابراین، از فحاشی معاصران‌تان نترسید و تن به خودسانسوری ندهید. اگر امروز درک نشوید، فردا خواهید شد و ارزش کارتان روشن‌تر خواهد گردید.

فحاشی، هزینه‌ی پیشرو بودن است؛ نه دلیل سکوت.

نوشته های مرتبط :