ملتِ گریان، مسؤولینِ خندان!

دسته: تحلیل
نویسنده: فرحت قاضی
1404/10/20
8:23 ب.ظ
بازدید: 28

پایگاه خبری تحلیلی روایت : با آن‌که در سفرهٔ رعیّت، نان خشک به دشواری یافت می‌شود، قدرت‌مندان ما تنها فریادِ «حجاب زنان» را سر می‌دهند؛ تو گویی تمامیِ مسؤولیت دینی و انسانی آنان، در پوشش زنان خلاصه شده است! شاید بهترین تعبیری‌که می‌توان از چنین حالتی داشت این باشد که بگوییم: «ملتِ گریان و مسؤولینِ خندان»! این پرسش همیشه ذهنم را می‌آزارد: چرا قدرت‌مندان جابر، این‌گونه از زنان مظلومِ جامعه در هراسند؟!

ما منسوب به ملتی هستیم که همیشه با حسرت زیسته‌ایم و اشک در چشمان‌مان حلقه‌ای ابدی بسته است…
ما به سرزمینی نسبت داریم که در آن، «درد» زبانِ مشترک ما شده است و حسرت‌ها هم‌نشین همیشگیِ خانه‌های‌مان گردیده‌اند!
ما مردمانی هستیم که «رنج‌ها» به گونهٔ مداوم در کناره‌های قلب‌های ما ساکن اند و «لبخندها»، همانند پرندگانی تیر خورده و آلوده به‌خون، به سختی بر لبان خستهٔ ما می‌نشینند…
ما ملت غمگینی هستیم که کودکان‌ِما با اضطراب به سوی مکتب می‌روند و نگران این هستند که مبادا در نیمه‌های راه، فُرصت زندگی از آنان گرفته شود؛ پدرانی‌که از ناتوانی در حمایت از فرزندانِ خود، «دل‌شکسته» و «نا امیدند» و مادرانی که سال‌هاست «خوابِ آرام» را به فراموشی سپرده‌اند…
مسؤولیت این دردها، رنج‌ها، ناامیدی‌ها و آرزوهای برباد شده، بر دوش حُکّامی است که در رأس قدرت قرار دارند و بر ما حکم می‌رانند. آن‌هایی که با وجدانی خاموش و دلی آسوده، تنها به خُرسندیِ خود می‌اندیشند…
با آن‌که در سفرهٔ رعیّت، نان خشک به دش

واری یافت می‌شود، قدرت‌مندان ما تنها فریادِ «حجاب زنان» را سر می‌دهند؛ تو گویی تمامیِ مسؤولیت دینی و انسانی آنان، در پوشش زنان خلاصه شده است!
شاید بهترین تعبیری‌که می‌توان از چنین حالتی داشت این باشد که بگوییم: «ملتِ گریان و مسؤولینِ خندان»!
این پرسش همیشه ذهنم را می‌آزارد: چرا قدرت‌مندان جابر، این‌گونه از زنان مظلومِ جامعه در هراسند؟!
پاسخ این سؤال تا حال برایم مجهول است.

اما با این همه درد و اشک، من همچنان به آیندهٔ این ملت «خوش‌بین» هستم!
شاید روزی فرا رسد که ما نباشیم؛ اما تاریخ به گونهٔ قطّعی از زنان و مردان شجاع این سرزمین سخن خواهد گفت. از مادرانی که برای به دست آوردن حقّ خود «فریاد» کشیدند و از پدرانی که در سکوت محض، درد و اندوه را در زیر لایه‌های لبخند مخفی کردند و تابوتِ آرزوها را در گوشه‌ای از قلب، آرام و بی‌صدا دفن کردند!
تاریخ روزی از این نسل رنجیده سخن خواهد گفت…
از نسلی که بسیار دوید؛ کوشید و اما بارها در میانهٔ راه شکست خورد…
از نسلی که قدرتمندانِ آن، به نام «دین» و «آیین»، حقوقِ مردم را پایمال کردند و با بی‌رحمی بر آرمان‌های‌شان قدم نهادند!
اما این نسل هرگز از دویدن و تاختن خسته نشد، چون به طلوع امیدی تازه و فردایی روشن ایمان داشت. یقین داشت که روزی ابرهای سیاه رخت سفر خواهد بست و خورشید از پسِ گردنه‌های دور، نمایان خواهد شد!

همچنین بخوانید: از اغراق تا توهم

امیدوارم، روزی فرا برسد که با یک لبخند، با نوری از سوی خدا، همه چیز دگرگون شود؛ پرندهٔ آزادی آواز بخواند و زخم‌های این ملتِ زخمی التیام یابند…
آهای خوانندهٔ عزیز!

مطمئنا احساس کردی که این نبشته همانند گیسوهای پریشانِ دخترکی که از مکتب بازمانده بود، پریشان و آشفته است!
از ذهنِ پریشان و مردمِ پریشان چیزی جز پریشانی وآشفتگی نمی‌توان سراغ داشت. قلم را عفو کن!