دو صحنه فراموش ناشدنی تاریخ ما

دسته: اخبار فضای مجازی
نویسنده: خواجه بشیر احمد انصاری
1402/08/23
9:46 ق.ظ
بازدید: 8

پایگاه خبری تحلیلی روایت : با دیدن این دو صحنه به فکر فرو رفتم و نوار فیلمی طولانی از برابر دوربین حافظه ام گذشت. آن فیلم‌دارای دو صحنه بود، صحنه شرق و صحنه غرب. در صحنه شرق آن تأسیس بلاک های سیتو و سنتو در جهت دفاع از جهان اسلام در برابر کمونیزم را شاهد بودم، باز دیدم که برژنسکی، رییس شورای امنیت ملی کارتر در کنار مرز تورخم الله اکبر می گوید‌ و سخنرانی دارد و از پیروزی (اسلام و‌ غرب) بر بلاک کمونیزم حرف می زند

دیروز سفری داشتیم به شهر واشنگتن و هنگام عبور از کنار کاخ سفید چشمم به گروهی از فعالان مسلمان اویغوری افتید که تجمع نموده و در رابطه به ستمی که از سوی چین بر آن ها تحمیل می شود سخن می گفتند. چند قدم دورتر از دیوار، مردی را دیدم که بالای درختی ایستاده و به صدای بلند اذان می دهد. با دیدن این دو صحنه به فکر فرو رفتم و نوار فیلمی طولانی از برابر دوربین حافظه ام گذشت. آن فیلم‌دارای دو صحنه بود، صحنه شرق و صحنه غرب. در صحنه شرق آن تأسیس بلاک های سیتو و سنتو در جهت دفاع از جهان اسلام در برابر کمونیزم را شاهد بودم، باز دیدم که برژنسکی، رییس شورای امنیت ملی کارتر در کنار مرز تورخم الله اکبر می گوید‌ و سخنرانی دارد و از پیروزی (اسلام و‌ غرب) بر بلاک کمونیزم حرف می زند، سپس دانشگاه نبراسکا به یادم آمد که هزینه چاپ و ترجمه تفسیر سید قطب شهید و نصاب تعلیمی (نسل نوین جهاد) را پرداخته بود، همزمان با آن ملایی را دیدم که ریگان را به اسلام‌ دعوت می کند و این خبر بازتاب گسترده می یابد، بعد از آن جهادی که در شیشان براه افتاد، از آن بعدتر شورشی که در ازبکستان بخاطر احیای (خلافت) صورت گرفت، سپس جهادی که در سوریه شعله ور شد، و یا گروه هایی که در بورما از سوی برخی مهمانان پشاور نشین همکاری می گردید و‌حوادث پشت پرده دیگر.

در صحنه غربی فیلم عکس آن سیناریویی را دیدم که در صحنه شرقی آن‌ ثبت شده بود. آنجا تیوری پردازانی را دیدم که از نبرد تمدن ها و بویژه تمدن یهودی-مسیحی علیه اسلام‌ حرف می زنند، رسانه های خبری و نهاد های تبلیغاتی آن، تمدن اسلامی، کتاب، پیامبر و ارزش های آن را هدف قرار می دهند، جامعه مدنی آن نسلی مسخ‌شده‌و بیگانه برای ما تحویل می دهد، و سپس خود قدرت را به ملیشه هایی تحویل می دهد که در ظاهر شبیه ما اند ولی در جهت تحقق برنامه های منطقوی شان تأسیس شده اند، کشوری را اشغال می کنند و نام آن را اسرائیل گذاشته و از آن به عنوان پوسته شرقی استعمار غربی کار می گیرند، شهری را بی رحمانه تر از حمله هیروشیما می کوبند تا جایی که‌هنگام نگارش این سطور، نعش پاک صد بیمار مظلوم در صحن یکی از شفاخانه های آن غلتیده است و کسی توان دفن آن ها را ندارد.
نمی دانم، با دیدن این صحنه های تراژیدیک از یکسو، و‌ مشاهده صحنه کامیدیک اذان دادن بی وقت و بیجای آن بازیگر دیگر بر سر درخت و یا ‌تجمع اویغور ها در آنجا، از سوی دیگر، بخندیم یا بگرییم؟!

همچنین بخوانید: نتانیاهو : اسرائيل «توقف کوچک» جنگ غزه را بررسی می‌کند، اما همچنان مخالف آتش‌بس است

صدق المتنبي:

يا أمة ضحكت من جهلها الأمم.

نوشته های مرتبط :