مسعود جان، امروز ۱۸ سنبله است؛ روزی که ۲۵ سال پیش، خبر رفتنت مثل زخمی تازه بر تن افغانستان نشست. آن روز شاید کمتر کسی تصور می‌کرد که یک‌ربع قرن بعد، هنوز نامت را این‌گونه صدا بزنیم و هنوز از افغانستانی بگوییم که برایش جنگیدی، اما خودش همچنان درگیر همان دردهایی باشد که تو سال‌ها درباره‌شان هشدار می‌دادی. تو رفتی، اما جنگ تمام نشد. طالبان رفتند و دوباره برگشتند. کابل دوباره سقوط کرد و مردمی که فکر می‌کردند فصل جنگ و استبداد گذشته است، دوباره شاهد بسته‌شدن دروازه‌های مکتب، خاموش‌شدن رسانه‌ها، فرار جوانان و مهاجرت خانواده‌ها شدند. شاید اگر
