گزارشی را در رسانه‌ای خواندم زیر عنوان «کودکی رهبران طالبان که بر باد رفت». گزارشی درباره خاطرات کودکی شماری از چهره‌های طالبان؛ کودکانی که در فقر، جنگ، مهاجرت، مدرسه‌های دینی و محرومیت بزرگ شده‌اند؛ کودکانی که گاهی آرزوی‌شان چیزی بیشتر از یک بایسکل نبوده است. انس حقانی از بایسکلی نوشته که برادرش به او هدیه کرده بود؛ بایسکلی که از شدت خوشحالی چند دور با آن گشت و آن شب به سختی خوابش برد. اما کودکی که بایسکل را از او گرفته بود، به دلیل فقر آن را فروخت تا برای خود لباس نو بخرد. خالد زدران نیز نوشته
