روز جهانی مادر، در تقویم جهان، روزی است برای ستایش یکی از عمیقترین و خاموشترین پیوندهای انسانی؛ پیوندی که پیش از زبان شکل میگیرد و حتی پس از مرگ نیز در حافظه باقی میماند. مادر، نخستین خانهٔ انسان است؛ جایی که صدا، گرما و امنیت معنا پیدا میکند. اما برای من، که سالهاست طعم آوارگی را چشیدهام، این روز بیش از آنکه یادآور جشن باشد، یادآور فقدان است؛ فقدانِ حضوری که هرگز کامل نشد و فاصلهای که هر روز عمیقتر شد. من یک افغانستانی آوارهام؛ کسی که تا یادش میآید، مادر را در فاصله دیده است، نه در آغوش.
