طالبان یا پهلوان فضلوی پوده

دسته: تحلیل
نویسنده: حکیم حکمت
2026/07/01
9:51 ق.ظ
بازدید: 7

پایگاه خبری تحلیلی روایت : داستان پهلوان فضلوی پوده را تقریباً همهٔ کابلی‌ها شنیده‌اند.فضلوی پوده یکی از پهلوانان مشهور کابل بود که در مسابقات کشتی شرکت می‌کرد؛ اما شهرتش نه از پیروزی، بلکه از شکست‌های پیاپی‌اش به دست آمده بود. روایت است که بیش از صد بار روی تشک رفت و هر بار با شانه‌های خاک‌آلود پایین آمد. با این حال، وقتی از میدان بیرون می‌شد، انگار تازه قهرمان جهان شده باشد؛ از فنون عجیبش تعریف می‌کرد، از قدرت بازوانش قصه می‌گفت و آن‌قدر از پهلوانی‌هایش لاف می‌زد که اگر کسی مسابقه‌هایش را ندیده بود، گمان می‌کرد همهٔ رقیبانش را ضربه‌فنی کرده است. همین فاصلهٔ میان ادعا و واقعیت، او را به نماد لاف‌زنی تبدیل کرد و نام «فضلوی پوده» تا امروز در فرهنگ کابل زنده مانده است.

داستان پهلوان فضلوی پوده را تقریباً همهٔ کابلی‌ها شنیده‌اند.

فضلوی پوده یکی از پهلوانان مشهور کابل بود که در مسابقات کشتی شرکت می‌کرد؛ اما شهرتش نه از پیروزی، بلکه از شکست‌های پیاپی‌اش به دست آمده بود. روایت است که بیش از صد بار روی تشک رفت و هر بار با شانه‌های خاک‌آلود پایین آمد. با این حال، وقتی از میدان بیرون می‌شد، انگار تازه قهرمان جهان شده باشد؛ از فنون عجیبش تعریف می‌کرد، از قدرت بازوانش قصه می‌گفت و آن‌قدر از پهلوانی‌هایش لاف می‌زد که اگر کسی مسابقه‌هایش را ندیده بود، گمان می‌کرد همهٔ رقیبانش را ضربه‌فنی کرده است. همین فاصلهٔ میان ادعا و واقعیت، او را به نماد لاف‌زنی تبدیل کرد و نام «فضلوی پوده» تا امروز در فرهنگ کابل زنده مانده است.

این روزها، در کشمکش طالبان و پاکستان، انگار همان نمایش دوباره روی صحنه آمده است.

پاکستان در دورهٔ حاکمیت طالبان بارها حملات هوایی و عملیات مرزی انجام داده که در نتیجهٔ آن، افراد ملکی و نیروهای طالبان کشته و زخمی شده‌اند. تقریباً پس از هر حمله نیز سخنگویان طالبان با همان ادبیات همیشگی ظاهر شده‌اند: «انتقام سخت در راه است»، «پاسخ دندان‌شکن خواهیم داد» و «دشمن از کردهٔ خود پشیمان خواهد شد.»

اما وقتی نوبت عمل می‌رسد، آن «انتقام سخت» معمولاً آن‌قدر سبک از آب درمی‌آید که بیشتر به یک اطلاعیه شبیه است تا یک پاسخ نظامی. گویی تنها چیزی که واقعاً سنگین است، خودِ عبارت «انتقام سخت» است!

واقعیت این است که سیاست را نمی‌توان با شعار اداره کرد. آن سوی مرز، کشوری قرار دارد با ارتشی منظم، نیروی هوایی مجهز، صنایع دفاعی پیشرفته و توان بازدارندگی قابل توجه. این سوی مرز، طالبان هنوز با چالش‌های فراوان در زمینهٔ سازمان نظامی، اقتصاد و روابط بین‌المللی روبه‌رو هستند. در چنین شرایطی، رجزخوانی بیشتر از آنکه نشانهٔ قدرت باشد، یادآور همان پهلوانی‌های فضلوی پوده است.

پهلوان پوده هر بار که شکست می‌خورد، فقط اندازهٔ لاف‌هایش را بزرگ‌تر می‌کرد؛ انگار تصور می‌کرد اگر شکست را با صدای بلند انکار کند، مردم نتیجهٔ مسابقه را فراموش خواهند کرد. اما مردم حافظهٔ خوبی دارند؛ تشک کشتی را می‌بینند، نه تعریف‌های بعد از مسابقه را.

در سیاست هم همین‌گونه است. ملت‌ها با شعار قدرتمند نمی‌شوند، با عقلانیت، دیپلماسی، اقتصاد، ارتش حرفه‌ای و مدیریت درست قدرتمند می‌شوند. اگر فاصلهٔ میان ادعا و توانایی بیش از حد زیاد شود، نتیجه نه اقتدار، بلکه تمسخر خواهد بود.

فضلوی پوده تنها خودش را سوژهٔ خندهٔ مردم کرده بود؛ اما در سیاست، وقتی یک حکومت نقش فضلوی پوده را بازی کند، هزینه‌اش را یک ملت می‌پردازد. افغانستان بیش از شعارهای آتشین، به سیاستی عاقلانه، واقع‌بینانه و مبتنی بر منافع ملی نیاز دارد.

شاید وقت آن رسیده باشد که طالبان، پیش از هر «انتقام سخت»، یک بار دیگر داستان فضلوی پوده را بخوانند؛ شاید این بار، درس داستان را هم بفهمند، نه فقط نامش را.

نوشته های مرتبط :