در روزهایی که صدای تنش و بیعدالتی در گوش جهان پیچیده است در جادهها و خیابانهای تهران نیز روایت دیگری در حال شکلگیری است روایتی از همدلی از همسرنوشتی و از ایستادگی.
مهاجرین افغانستانی که سالهاست در کنار مردم ایران زندگی میکنند امروز خود را جدا از این سرزمین و مردمش نمیدانند.
آنها با صدایی رسا حملات و سیاستهای خصمانه آمریکا و اقدامات رژیم صهیونیستی علیه ایران را محکوم میکنند و در کنار برادران و خواهران ایرانی خود از عدالت و آرامش دفاع میکنند.
ما مهاجرین افغانستانی بیطرف وسیلبین نیستیم. ما انسانها را صرفاً ابزار و عدد نمیبینیم.
ما رنج را میفهمیم درد را لمس کردهایم و در برابر ظلم سکوت را جایز نمیدانیم.
ایرانیها و افغانستانیها دو ملت جدا از هم نیستند بلکه ریشه در یک تاریخ مشترک دارند.
قرنهاست که زبان، فرهنگ، دین و باورهای مشترک، این دو ملت را به هم پیوند داده است.
از روزگار خراسان بزرگ تا امروز این دو ملت در کنار هم زیستهاند از یکدیگر آموختهاند و در سختیها، پناه یکدیگر بودهاند.
این برادری یک شعار نیست یک واقعیت تاریخی و انسانی است.
امروز نیز این پیوند خود را در خیابانها و جادههای تهران نشان میدهد.
مهاجرین افغانستانی،از قشرهای مختلف کارگران زحمتکش، فعالان فرهنگی، رسانهای،سیاسی و مذهبی در کنار مردم ایران ایستادهاند.
آنها در این شب و روز دوشادوش ایرانیان صدای عدالتخواهی را بلند کردهاند.
این حضور نشانهای از یک همبستگی عمیق است همبستگیای که از دل تجربههای مشترک و دردهای مشترک بیرون آمده است.
بسیاری از این مهاجرین، خود قربانی جنگ و ناامنی بودهاند.
آنها سالها طعم تلخ دخالتهای خارجی، بهویژه سیاستهای آمریکا را در کشورشان چشیدهاند. حضور طولانیمدت نظامی، تصمیمهای اشتباه و در نهایت ترک ناگهانی افغانستان کشوری را به جا گذاشت که مردمش با بیثباتی، فقر و ناامنی دستوپنجه نرم میکنند.
نتیجه این سیاستها، میلیونها انسانی است که ناچار به ترک خانه و کاشانه خود شدهاند.
از همین رو، مهاجرین افغانستانی بهتر از هر کسی میدانند که جنگ و تجاوز چه معنایی دارد.
آنها خوب میفهمند که حمله و فشار، چگونه زندگی مردم عادی را نابود میکند.
به همین دلیل است که امروز، در کنار مردم ایران، در برابر آنچه بیعدالتی و تجاوز میدانند ایستادهاند و آن را محکوم میکنند.
ایران نیز در این سالها، با وجود تحریمها و فشارهای اقتصادی، نشان داده که هنوز به اصول انسانی پایبند است.
میزبانی از میلیونها مهاجر، آن هم در شرایط سخت، نشانهای از یک فرهنگ عمیق انسانی و اخلاقی است.
این رفتار، برخاسته از همان روحیهای است که انسان را فراتر از مرزها میبیند.
در مقابل، سیاستهای آمریکا در منطقه، بارها مورد نقد قرار گرفته است.
دخالت در امور کشورها، ایجاد یا تشدید درگیریها و سپس رها کردن شرایط بدون مسئولیتپذیری، نتایجی بهجا گذاشته که امروز در زندگی مردم عادی دیده میشود.
این واقعیتها را نمیتوان نادیده گرفت و لازم است با صدای بلند درباره آنها صحبت شود.
اما در نهایت، آنچه اهمیت دارد، نقش مردم است. مردمی که با وجود همه تفاوتها، میتوانند کنار هم بایستند. ایرانی و افغانستانی، در این لحظه تاریخی، نشان دادهاند که برادری فقط یک واژه نیست، بلکه یک عمل است.
جادههای تهران امروز فقط مسیر عبور خودروها نیستند؛ صحنهایاند از همدلی انسانها. جایی که کارگر افغانستانی و شهروند ایرانی، در کنار هم، نهتنها برای زندگی، بلکه برای عدالت، برای آرامش و برای آیندهای بهتر ایستادهاند.
و این پیام روشن است
ما بیطرف نیستیم چون در برابر ظلم بیطرفی معنا ندارد.
ما وسیلبین نیستیم چون انسان را ابزار نمیدانیم.
ما در کنار هم هستیم برای حقیقت، برای عدالت، و برای انسانیتر شدن جهان.
