مادران افغانستان و روز مادر

دسته: تحلیل
نویسنده: تحریریه روایت
1402/03/24
3:06 ب.ظ
بازدید: 1

جایی‌ خوانده بودم که درد آدم را بزرگ می‌‌کند و روح را صیقل می‌دهد و تجربه را زیاد می‌کند. هیچ جا ننوشته‌اند که درد با یک زن، با یک مادر چه می‌‌کند. مادران درد کشیده یا زود می‌میرند، یا برای همیشه می‌‌روند، یا می‌‌مانند با چشمانی که رنگِ بی‌‌تفاوتی‌ گرفته است و دستانی که زیر ناخن‌هایش جز خستگی‌ چیزی نمی‌روید، و گیسوانی که رقص بر شانه‌های زنانه را به خاطر نمی‌‌آورند. مادرانی بی‌ هیچ آرزویی، با ‌دنیایی کوچک. دنیایی بسیار بسیار کوچک زندگی می‌کنند اما هیچکس از درد و محرومیت این مادران چیزی نمی گوید.

هنگامی که سخن از قهرمانی مادرانه می‌شود، بی‌تردید مادران افغانستان در ذهن‌مان نقش می‌بندند؛ مادران جنگ، مادرانی درد دیده، مادرانی که به هر دلیل در جنگ‌ها فرزندان خود را از دست داده‌اند. مادر بودن گاهی فراتر از قهرمانی است.

روز مادر در سرزمینی مثل افغانستان که زن نسبت به بدن خود حقی ندارد و چیزی به‌نام «حق انتخاب مادری» برای زنان وجود ندارد، نمی‌تواند روزی برای بزرگداشت از مادران باشد. نگاه جامعه به زن به‌گونه‌ای است که مادری را وظیفه از پیش‌تعیین‌شده دختران می‌داند و زنی تا مادر نشود، کامل دانسته نمی‌شود. از زمانی که دختری در خانواده تولد می‌شود، پیش‌فرضی نسبت به او وجود دارد که در آینده او مادر خانه‌دار غم‌بردار خواهد شد. در حالی ‌که ممکن انتخاب او تنها مادری نباشد و یا توانایی مادرشدن به‌طور زیستی و طبیعی در بدن او نباشد. مزید بر این، بعد از مادرشدن نیز جامعه اصرار دارد که زن را تنها در نقش مادری‌اش ببیند. زن اگر در آن زمان دنبال خواسته‌ها و دغدغه‌های دیگری جدا از فرزندش برود، سرزنش می‌شود و باید نقش مادری را در هر حالتی که هست، با خود داشته باشد.

همچنین بخوانید: روز مادر در قلمرو حاکمیت جاهلیت طالبانی

واژۀ مادر، ویژه‌گی‌های زحمت کودک‌پروری را از نخستین لحظات عمر کودک در رحم مادر تا نخستین قطرات شیری که بر دهان کودک می ریزد، به یاد می آورد. این یادآوری با توجه به وضعیت اجتماعی- اقتصادی زن است که جایگاه مادر را متفاوت نشان می دهد. زنی که با محرومیت کودک را ۹ ماه پرورانیده و با توجه به مشکل امکانات ومحدودیت‌های زایمانی، جان داده است، حکایتگر روزگار تلخ مادری است که روی فرزند ندید و رفت. احساس کودک او که با محرومیت از محبت‌های مادری بزرگ شده است، در روز مادر سزاوار شناختن است.

افسوس که در وطن رنج دیده ما، رقم آن مادرانی که نه تنها روی کودک ندیده اند، بسیار است، بلکه رقم آنانی هم کم نیست که در تهیۀ اندک مواد خوراکی در رنج اند تا قطره شیری بر دهان کودک خویش بگذارند. افسوس که در وطن ما، کسانی مادر شده اند که هنوز باید در تعریف سن وسال، کوچک وصغیر حساب شوند. چهارده سالگانی را درنظر آوریم که از خانوادۀ نادار و فقیر استند و برای مردان شصت سالۀ دارای گاو و گوسفند و زمین کودک به دنیا آورده اند. مادرانی چهارده ساله که هنوز هم به سوی مادران خویش چون کودکان محتاج به آغوش گرم مادر می بینند. مادرانی را در نظر آوریم که در خانه‌های مانند زندان که طاقت‌سوز است با کودکان خویش یک عمر در اسارت استند.

نکته پایانی؛ در دو سال گذشته درد و سختی و اضطراب مادران ما دو چندان شده است. درد بی‌کاری و بی روزگاری، درد محرومیت دختران از تعلیم و تحصیل، درد سرکوب و خفقان و محرومیت مردمان، خلاصه تمام دردها منتهی به مادر وطن است. مادر که سال‌ها این دردها را به دوش کشیده و هیچ‌گاهی آب خوشی از گلویش پایان نرفته است. این است روزی ما و روزگار مادران وطن.

همچنین بخوانید: روز مادر در قلمرو حاکمیت جاهلیت طالبانی

مادر وطن روزت مبارک

نوشته های مرتبط :