آمریکا و طالبان

دسته: تحلیل
نویسنده: تحریریه روایت
1402/03/15
11:02 ق.ظ
بازدید: 9

بخش نخست

پس از لشکر کشی امریکا به افغانستان در سال ۲۰۰۱، همه گمان می کردند که طالبان نابود شده اند و امریکا دولت دست نشانده‌ی را روی کار آورده که سال‌ها می‌تواند بر مبنای منافع این کشور کار کند و همچنین امریکا هرطور بخواهد می‌تواند در افغانستان مانور دهد؛ در واقع از دید بعضی تحلیل گران، افغانستان ایالت پنجاه و دوم امریکا به حساب می‌آمد و حضور امریکا در افغانستان یعنی تهدید واقعی برای کشورهای مخالف آن از جمله جمهوری اسلامی ایران به حساب می‌آمد.

با این وجود، از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ که هم جنگ ختم گردید و هم پروسه (دی دی آر) موفقانه انجام شد و هم حکومت جمهوریت با قوای نظامی ۳۵۰ هزار نفری که روی کار آمده بود؛ باید امریکا از افغانستان خارج می شد. اما به دلیل موقعیت حساس جغرافیایی و سیاسی افغانستان، باوجود ختم جنگ و ایجاد حکومت موقت و جمهوری به ریاست حامد کرزی، امریکا علاقه‌مند خروج نبود، برعکس از سال۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰ بر تعداد پایگاه‌های نظامی‌اش در سراسر افغانستان افزود؛ چنانچه در سال ۲۰۱۰ حدود ۱۴۰ هزار عسکر خودرا به افغانستان فرستاد.

با این حال بعد از سال ۲۰۰۳ که مسئله انرژی اتمی ایران نیز مطح گردید و همچنین حمله امریکا به عراق و سرنگونی حکومت صدام حسین، ایران خطر جدی حمله را از سوی امریکا حس کرد. بنا دست به کار شده و با طالبان که هرچند از نظر ایدولوژی تفاوت عمیق با جمهوری اسلامی ایران داشت/ دارد، وارد رابطه شده و این گروه را در مقابل امریکا (به ظاهر دشمن مشترک) حمایت کرد. البته ایران شاید ناگزیر به این تعامل و رابطه بود. زیرا (جبهه شمال) که از دوستان گذشته ایران بود، اکثریت در مهمانی‌های سفارت امریکا و پایگاه نظامی بگرام مصروف بودند و حتی برای وقت ملاقات با هیأت ایرانی و مقامات این کشور، باید از سفارت امریکا «خلیل زاد و آیکن بیری»، اجازه می گرفتند؛ البته به استثنای چند شخصیت (جهادی شمال افغانستان) که باوجود فشارها تاحدودی رابطه با ایران را در کنار ولایت و کرسی‌های داده شده حفظ کردند. در چنین حالتی اکثریت رهبران جبهه شمال با آنکه تحت حمایت ایران از دوره جهاد بودند، اما اوج حمایت و همراهی ایران در پنج سال سلطه دور اول طالبان بر افغانستان بود که به تمام معنی جبهه شمال را در مقابل طالب حمایت کرد. اما اعضای ارشد جبهه شمال به زودی ایران را که نه تنها آنان را علیه طالبان حمایت کرده بود و همچنین در کنفرانس بن، جواد ظریف، برای جبهه شمال لابی گری می کرد و حضور فعال داشت، در عین حال دشمن درجه یک ایران (امریکا) نیز در خانه آنان پناه گرفته بودند، فراموش کردند. بنابراین، ایران با طالبان ارتباط گرفته و مسیر جدا از متحدان قبلی و منتقدان فعلی را طی کرد.

همچنین بخوانید: دشمنی با آثارهای تاریخی؛ طالبان مجسمه برات را در غزنی تخریب کردند

اما امریکا؛ در سال ۲۰۱۴ تعداد کشته های نیروهای خارجی و اکثرا امریکایی در افغانستان از ۳۷۰۰ نفر فراتر رفت. یعنی از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ که بییشترین تعداد عساکر امریکایی در افغانستان حضور داشتند، در عین حال حملات موتر بم و کنار جاده ای از سوی طالبان علیه امریکا تشدید گردیده بود. در کنار آن طالبان بعد از سال ۲۰۱۰ به حملات استشهادی همراه با حمله گروهی بر اماکن نظامی و دولتی رو آورده بودند و پرتلفات ترین حملات را بالای نیروهای امریکایی و افغانستان انجام دادند که نمونه های آن حمله بر عساکر امریکایی در جاده پلچرخی کابل و همچنین حمله بر فروشگاه بزگ افغان و همین طور وزارت عدلیه و… که از نخستین حملات گروهی مرگبار بود که به شدت امریکا را سرخورده کرد.

نوشته های مرتبط :