۱- بیاثر بودن در برابر رژیمهای سرکوبگر که هیچ تعهدی به حقوق بشر ندارند. ۲- محکومیتهای لفظی بدون اقدام عملی که فقط روی کاغذ میماند. ۳- کمبود نظارت میدانی واقعی در کشورهایی که بیشترین نقضها را دارند. ۴- وابستگی مالی به دولتها و سازمانهای سیاسی که استقلال را کمرنگ میکند. ۵- حمایت ناکافی از زنان و کودکان در مناطق جنگزده و تحت اشغال. ۶- بیتوجهی به نسلکشیها و جنایتهای بزرگ تا زمانی که دیر شده است.
