۱- طالبان یک گروه روانی-ایدئولوژیک اند: نه فقط یک نیروی نظامی، بلکه شبکهای از ترس، کنترل روان و سرکوب زبان و میل است. ۲- زبان طالبان قفس است: واژهها برای تهدید و فرمان ساخته شده، نه برای گفتوگو و معنا. ۳- بدن تهدید تلقی میشود: بدن زنان باید پنهان شود، بدن مردان به انتحار کشیده میشود؛ زندگی و میل دشمن فرهنگ ط-البانی است. ۴- در نظام طالبانی خشونت ساختاری بازتولید میشود: مدارس، مساجد و خانواده میدان تربیت سوژههای مطیع و خشونتورز هستند. ۵- سوژه طالبانی اسیر ترومای سرکوب است: میل سرکوبشده و زبان بسته، او را به سوی
