چه کسانی مسئول دامن زدن به تبعیض نژادی و تعصب زبانی اند؟

دسته: تحلیل
نویسنده: خلیل حنانی
2026/06/21
10:48 ق.ظ
بازدید: 10

پایگاه خبری تحلیلی روایت : عمده ترین عامل توهین و تحقیر بزرگان و سبک ساختن نام و جایگاه آنها نزد نااهلان، کسانی هستند که از آدرس منطقه و قوم یک شخصیت بزرگ، به بزرگان مورد احترام اقوام دیگر توهین می کنند؛ از آدرس بزرگانی که فارغ از قید و بند قوم و زبان بوده اند، اما امروز بیماران قومی آنان را در قالب یک قوم خاص محدود می سازند. اگر پادشاه و حاکم بوده اند، حکومت شان فراقومی بوده، و اگر دانشمند بوده اند انسانی اندیشیده اند و به زبان علمی رائج زمان خویش کتاب نوشته و آثار با ارزشی از خود بجا گذاشته اند. در تاریخ نمونه های فراوانی از این دست حاکمان و عالمان وجود که نیازی به ذکر چند تا نام ندارد.‌ آنچه مایه تاسف است، می بینیم که امروزه برخی از مدعیان روشنفکری، به نام «روشنگری» و «آگاهی بخشی» در ابراز برتری تباری خود نهایت مبالغه به خرج می دهند و به آدرس شخصیت های بزرگ اقوام دیگر توهین می کنند و از این طریق به تعصبات قومی و زبانی دامن می زنند.

عمده ترین عامل توهین و تحقیر بزرگان و سبک ساختن نام و جایگاه آنها نزد نااهلان، کسانی هستند که از آدرس منطقه و قوم یک شخصیت بزرگ، به بزرگان مورد احترام اقوام دیگر توهین می کنند؛ از آدرس بزرگانی که فارغ از قید و بند قوم و زبان بوده اند، اما امروز بیماران قومی آنان را در قالب یک قوم خاص محدود می سازند. اگر پادشاه و حاکم بوده اند، حکومت شان فراقومی بوده، و اگر دانشمند بوده اند انسانی اندیشیده اند و به زبان علمی رائج زمان خویش کتاب نوشته و آثار با ارزشی از خود بجا گذاشته اند. در تاریخ نمونه های فراوانی از این دست حاکمان و عالمان وجود که نیازی به ذکر چند تا نام ندارد.‌ آنچه مایه تاسف است، می بینیم که امروزه برخی از مدعیان روشنفکری، به نام «روشنگری» و «آگاهی بخشی» در ابراز برتری تباری خود نهایت مبالغه به خرج می دهند و به آدرس شخصیت های بزرگ اقوام دیگر توهین می کنند و از این طریق به تعصبات قومی و زبانی دامن می زنند. اینجاست که بدنبال آنها لشکری از دنباله روان کور که بسیاری آنها افرادی هرزه و گستاخ هستند، وارد میدان می شوند و از آدرس قوم خود به بهترین های اقوام دیگر توهین می کنند، فحش و دشنام می دهند؛ تا سرحد دشنام های بسیار رکیک و ناموسی! در نتیجه این گستاخی ها و هتاکی های روشنفکر مُتوَهّم هزاران لایک و صدها کامنت تأییدی از جمعی هرزه ها دریافت می دارد و در نتیجه این توهم در ذهن او شکل می گیرد که دارد زمام رهبری قوم را بدست گرفته و توَهمش جامه واقعیت پوشیده است. طبعاً اطراف دیگر هم بیکار نمی نشینند و توهین و فحاشی آنها را بی جواب نمی مانند و کسانی از جنس خودشان به مقابله بر می خیزند و یک پیمانه را با دو پیمانه جواب می دهند.

دردآور این است که بسیاری این گستاخی ها از آدرس کسانی صورت می گیرد که نام منطقه و یا تصویری از بزرگان را در پروفایل خود دارند، بنابر این طرف مقابل فکر می کند که همه مردم آن منطقه و علاقه مندان آن شخصیت بزرگ به آدرس آنها توهین کرده است! اینجاست که بازار و کارزار توهین، هتاکی، فحاشی و دشنام میان دو طرف گرم می شود، و گستاخان مجال می یابند که دست به بی ادبی، اهانت، هرزه گویی و هرزه نویسی بزنند. اینها با این هتاکی و فحاشی خود، در واقع شخصیت مورد احترام خود را توهین می کنند و نام و جایگاه او را نزد دیگران سبک می سازند.

این همان چیزی است که متاسفانه در رسانه ها و فضای مجازی ما شاهد آن هستیم که فروپاشی اخلاقی آنها را به نمایش می گذارد، کما اینکه دامنه تعصب و تبعیض زبانی و تباری را در جامعه گسترده تر ساخته و ابعاد نفرت از یکدیگر را عمیقتر می سازد و بالآخره امید برای همزیستی مسالمت آمیز و آینده بهتر را کمتر و کمتر می نماید.

مسئول درجه اول این فروپاشی اخلاقی و انحطاط فرهنگی و گسست اجتماعی و گسترش تنفر قومی در افغانستان، خصوصا در میان نسل جوان، روشنفکران استند؛ بلی روشنفکرانی که دیروز از آدرس ایدئولوژی چپ و راست در میان مردم تخم کینه و دشمنی کاشتند که نیم قرن است مردم میوه تلخ آنرا می چشند و در شعله های آتش برافروخته آنها می سوزند؛ بدبختانه امروز همان ها برعلاوه جمع دیگری از «روشنفکران قومی» به شدت و عاقبت نااندیشانه بذرهای دشمنی جدید را به نام «قوم» در کشور کثیر الاقوام افغانستان می پاشند! تاکید می کنم، این روشنفکران بودند و هستند که در بین مردم افغانستان به نام «روشنگری» و «آگاهی بخشی» تعصب و تبعیض را رواج دادند و حالا نیز در میان اقوام افغانستان دشمنی و نفرت ایجاد می کنند و راه های همزیستی را می بندند.

اینکه می گویم «مسئول درجه اول وضعیت کنونی روشنفکران هستند» لزوماً به معنای برائت دادن و مقصر ندانستن بقیه اقشار و طبقات جامعه نیست، و نه برائت دادن ملاها، مجاهدین، حاکمان، سیاست مداران ..؛ حکومت تک قومی طالبان با شعار «اسلامیت – افغانیت» بخشی از داعیه روشنفکران افغان ملت است که از دهه شصت میلادی راه اندازی شد و امروز به کرسی نشسته است. کما اینکه در عقب جنگ های دهه نود افکار و انگیزه های قومی قرار داشت که روشنفکران هر قوم برای آن تبلیغ می کردند و اصحاب قدرت آنرا تطبیق می کردند. فراکسیون بازی های درونی حزب دموکراتیک خلق در اواخر حکومت داکتر نجیب، نیز ریشه در تبعیض و تعصب بانی و گرایش های قومی اعضای بلند پایه نظام داشت که برخی آنها تا هنوز در این عرصه فعال استند.

متاسفانه امروز دامنه تعصب قومی گرایش های تباری به جایی رسیده که برخی روشنفکران قومی امروز – بدون کوچکترین احساس شرم – به شخص و کسانی افتخار کنند که در جهان به عنوان «خون خوارترین چهره تاریخ بشر» معروف است، و سنگ و چوب جغرافیای پهناوری که امروز بیش از پنجصد ملیون نفوس دارد، به وحشی گری، قتل عامها، کشتار دهها ملیون انسان، چپاول، ویرانگری، تجاوز به مال و ناموس ملل تحت اشغال و تخریب کامل یک مدنیت شهادت می دهد!!! افتخار به همچو اشخاص، انحطاط اخلاقی کسانی را نشان می دهد که آن همه جنایات ضد بشری را به دلیل تعلقات تباری خود نادیده می گیرند.

ما زمانی می توانیم از انسانیت، اخلاق، حقوق بشر، نوع دوستی، آزادی و سایر ارزش های انسانی حرف بزنیم که خود پایبند آن باشیم و از جنایتکاران تاریخ – ولو نزدیکترین اقارب ما – محکوم کنیم و اعلام بیزاری نماییم؛ در غیر آن با آنها از نگاه اخلاقی و وجدانی تفاوت چندانی نخواهیم داشت، مگر یک فرق که آنها قدرت داشتند و آن کارها را انجام دادند و ما حالا قدرت نداریم و انجام نمی دهیم، اما اگر فرصتی مساعد شود و سلاح و سپاه در اختیار ما قرار گیرد، روی آنها سپید خواهیم کرد.

نوشته های مرتبط :