اسلام‌آباد؛ میز مذاکره یا صحنه آماده‌سازی جنگ؟

دسته: تحلیل
نویسنده: حکیم حکمت
1405/01/31
9:37 ق.ظ
بازدید: 5

پایگاه خبری تحلیلی روایت : فردا هیئت مذاکره‌کننده آمریکایی قرار است وارد اسلام‌آباد شود. رسانه‌های غربی این سفر را مقدمه‌ای برای دور دوم مذاکرات ایران و آمریکا، برنامه‌ریزی شده برای روز سه‌شنبه، معرفی کرده‌اند. اما نگاه رسانه‌های ایرانی، و به‌ویژه تحلیلی که خبرگزاری تسنیم ارائه کرده است، روایت دیگری را ترسیم می‌کند: از نگاه آنان، پشت پرده این مذاکرات، نه گفت‌وگو و تفاهم، بلکه طرحی برای عملیات فریب و آماده‌سازی حمله مجدد نظامی نهفته است.

فردا هیئت مذاکره‌کننده آمریکایی قرار است وارد اسلام‌آباد شود. رسانه‌های غربی این سفر را مقدمه‌ای برای دور دوم مذاکرات ایران و آمریکا، برنامه‌ریزی شده برای روز سه‌شنبه، معرفی کرده‌اند. اما نگاه رسانه‌های ایرانی، و به‌ویژه تحلیلی که خبرگزاری تسنیم ارائه کرده است، روایت دیگری را ترسیم می‌کند: از نگاه آنان، پشت پرده این مذاکرات، نه گفت‌وگو و تفاهم، بلکه طرحی برای عملیات فریب و آماده‌سازی حمله مجدد نظامی نهفته است.

تسنیم با استناد به رصد تحرکات نظامیان آمریکایی در منطقه، شواهدی ارائه کرده که این نگاه را تقویت می‌کند. از جمله:

جابجایی ناوهای جنگی در خلیج فارس و سواحل منطقه

ایجاد پل هوایی کم‌سابقه برای انتقال تجهیزات نظامی

استفاده از چندین هواپیمای سنگین C5 و C17 برای جابجایی تسلیحات

تمرین تصرف جزیره در بحرین و عملیات سریع اشغال ساحل

پرواز گسترده پهپادهای شناسایی بر فراز جزایر و مناطق حساس

جابجایی سامانه‌های دفاعی و موشکی در موقعیت‌های استراتژیک

به گفته تسنیم، این تحرکات نمی‌تواند تصادفی باشد. یا هدف از آن‌ها اعمال فشار روانی حین مذاکرات است تا طرف ایرانی به امتیاز بیشتری تن دهد، یا از مذاکرات به‌عنوان پوششی برای آماده‌سازی حمله استفاده می‌شود. از نگاه این رسانه، ایران برای هر دو سناریو آمادگی کامل دارد و در صورت اقدام نظامی، محدودیت‌های گذشته خود را کنار خواهد گذاشت و دیگر در مورد مناطق حساس مانند باب‌المندب، آرامکو، ینبع و فجیره خویشتنداری نخواهد کرد.

به عنوان یک ناظر، آنچه بسیار محتمل به نظر می‌رسد، تکرار چرخه‌ای است که طی سال‌های اخیر بارها تجربه شده است: هر بار که آمریکا از زبان مذاکره سخن گفته، حمله‌ای پس از آن رخ داده است. این رفتار، بی‌شباهت به جامعه ارولی در رمان «۱۹۸۴» نیست؛ جایی که مفاهیمی چون «صلح»، «آزادی» و «جنگ» معنای متضاد خود را پیدا می‌کنند. آمریکا در عصر اخیر نیز هرگاه با ایران سخن از دیپلماسی و توافق زده، در عمل از عملیات و فشار نظامی عقب ننشسته است.

بنابراین، شاید منطقی‌ترین راهبرد برای ایران، تمرکز بر آماده‌گی نظامی و آمادگی کامل باشد، نه خوش‌بینی به مذاکراتی که ممکن است صرفاً پرده‌ای برای فریب و عملیات روانی باشند. مذاکرات اسلام‌آباد، اگرچه به ظاهر فرصتی برای گفت‌وگو و تعامل است، اما از منظر تحلیلگران ایرانی، بیش از هر چیز، یک سناریوی فریب و آزمونی برای سنجش واکنش‌هاست.

در نهایت، تاریخ و تجربه نشان داده‌اند که وقتی پشت ظاهر دیپلماسی، تحرکات نظامی مشهود باشد، احتیاط و آمادگی، تنها تضمین واقعی امنیت است.

نوشته های مرتبط :