ترور جنرال اکرام‌الدین سریع و آغاز جنگ روایت‌ها

دسته: تحلیل
نویسنده: هیرمان کوهستانی
2025/12/31
10:34 ق.ظ
بازدید: 13

پایگاه خبری تحلیلی روایت : طالبان چگونه با نشر خبرهای دروغ، بی‌اعتمادی را در صفوف نظامیان پیشین دامن می‌زنند؟با کشته‌شدن جنرال اکرام‌الدین سریع، یکی از چهره‌های برجسته و بانفوذ نظامی افغانستان، آن‌چه بیش از خود ترور برجسته شد، موجی سازمان‌یافته از خبرسازی‌های مشکوک، روایت‌های متناقض و اتهام‌پراکنی‌های هدفمند بود، موجی که رد پای آن به‌روشنی به دستگاه استخباراتی طالبان می‌رسد. این روند نشان می‌دهد که طالبان نه‌تنها در میدان فیزیکی، بلکه در عرصه‌ی روانی و رسانه‌ای نیز به‌دنبال حذف مخالفان و فروپاشی انسجام نیروهای ضد خود هستند.

طالبان چگونه با نشر خبرهای دروغ، بی‌اعتمادی را در صفوف نظامیان پیشین دامن می‌زنند؟

با کشته‌شدن جنرال اکرام‌الدین سریع، یکی از چهره‌های برجسته و بانفوذ نظامی افغانستان، آن‌چه بیش از خود ترور برجسته شد، موجی سازمان‌یافته از خبرسازی‌های مشکوک، روایت‌های متناقض و اتهام‌پراکنی‌های هدفمند بود، موجی که رد پای آن به‌روشنی به دستگاه استخباراتی طالبان می‌رسد. این روند نشان می‌دهد که طالبان نه‌تنها در میدان فیزیکی، بلکه در عرصه‌ی روانی و رسانه‌ای نیز به‌دنبال حذف مخالفان و فروپاشی انسجام نیروهای ضد خود هستند.

پس از این ترور، طالبان و رسانه‌های همسو با آنان، به‌جای پذیرش مسئولیت یا سکوت، به راهبردی شناخته‌شده روی آوردند:

پراکندن روایت‌های چندگانه و متضاد.

گاهی گفته شد که جنرال سریع به‌دست دوستان نزدیک و جان‌برابرش کشته شده است، زمانی دیگر، انگشت اتهام به‌سوی جبهه‌ی آزادی نشانه رفت و در روایتی دیگر، جبهه‌ی مقاومت مسئول این ترور معرفی شد. این چندپارگی روایت‌ها تصادفی نیست، بلکه بخشی از یک عملیات حساب‌شده‌ی جنگ روانی است.

هدف اصلی این تاکتیک، تزریق تردید، بدگمانی و بی‌اعتمادی در میان نظامیان پیشین، فرماندهان مقاومت و شبکه‌های مخالف طالبان است. طالبان به‌خوبی می‌دانند که وحدت و اعتماد متقابل، خطرناک‌ترین سلاح مخالفان آنان است، از همین رو می‌کوشند با القای این تصور که «دشمن در درون شماست»، صفوف آنان را از درون فرسوده و متلاشی سازند.

اتهام‌زدن به دوستان نزدیک جنرال سریع، تلاشی آشکار برای شکستن پیوندهای عاطفی و رفاقتی در میان نظامیان پیشین است. نسبت‌دادن این ترور به جبهه‌های آزادی یا مقاومت نیز در راستای ایجاد شکاف میان جریان‌های ضدطالبانی و برانگیختن سوءظن متقابل میان آنان انجام می‌شود. این همان شگرد کهنه‌ای است که گروه‌های تمامیت‌خواه برای تضعیف مخالفان خود به‌کار می‌گیرند: دشمن را به جان دشمن انداختن.

در واقع، طالبان با این سیاست می‌کوشند چهره‌ی خود را از یک عامل مستقیم ترور بزدایند و هم‌زمان، مخالفان‌شان را در چشم افکار عمومی بی‌اعتبار جلوه دهند؛ گویی که نیروهای ضدطالبان نه قربانی، بلکه عامل خشونت‌اند. این وارونه‌سازی حقیقت، بخشی از پروژه‌ی بزرگ‌تر طالبان برای کنترل روایت‌ها و خاموش‌کردن هر صدای مخالف است.

اما تجربه‌ی سال‌های گذشته نشان داده است که حقیقت، هرچند موقتاً در غبار دروغ پنهان شود، سرانجام خود را آشکار می‌کند. جنرال اکرام‌الدین سریع، نه قربانی اختلافات درونی، بلکه قربانی هراس طالبان از چهره‌های مستقل، بانفوذ و الهام‌بخش بود چهره‌هایی که می‌توانستند بار دیگر امید مقاومت و سازمان‌یافتگی را در جامعه‌ی نظامیان پیشین زنده کنند.

در چنین شرایطی، آگاهی، هوشیاری و پرهیز از افتادن در دام روایت‌های ساختگی، بیش از هر زمان دیگر ضروری است. طالبان با گلوله می‌کشند و با دروغ ادامه می‌دهند و تنها راه مقابله با این راهبرد، شناخت جنگ روانی و حفظ اعتماد و همبستگی میان نیروهای مخالف است.

نوشته های مرتبط :