پیام عیدی رهبر طالبان و افتخار به خاتمه یافتن اعمالی که خود مرتکب می‌شدند

دسته: تحلیل
نویسنده: تحریریه روایت
1402/04/04
4:42 ب.ظ
بازدید: 0

به تازگی پیامی منسوب به ملا هبت الله اخند زاده رهبر طالبان منتشر شده که در آن وی از «اعاده نظام اسلامی، تامین استقلال، ایجاد اخوت و وحدت، تامین حقوق زنان، اجرای حدود و قصاص و پیشرفت اقتصادی» سخن گفته و از این موارد به عنوان دست آوردهای حکومت این گروه یاد کرده است.
در جهان قرن بیست و یکم و مردمان آن از جمله افغانستانی امروز که دیگر حداقل مانند گذشته محتاج و نیازمند اخبار براساس پیک و نامه و اطلاعات از منبع دسته چندم نیستند و برعکس اکثریت باتوجه به فضای موجود رسانه ای و مجازی به اخبار دست اول، سریع و ساده دسترسی دارند، پیامی سراسر دروغ فریب و چشم دریدگی طالبان، فکر نمی شود که قابل قبول باشد. البته مقامات ارشد گروه طالبان به شمول رهبر این گروه که هرچند وجود خارجی اش هنوز تثبیت نگردیده، باوجود انتشار این گونه پیام ها، این نکته را می دانند که اکثر مردم دروغ، فریب و نیرنگ آنان را می دانند؛ ولی این گروه بازهم تلاش دارد تا با استفاده از شمشیر «داموکلس» همچنان بر مردم بقبولاند که حکومت آن ها مشروع، کارا و خدمت گذار است.
قصه شمشیر داموکلس را که در افسانه‌های یونانی آمده بیشترین ها می دانند که یکی از درباریان و چاپلوسان دیونیوس، سلطان خودکامۀ سیراکوز، بود که همیشه دربارۀ خوشبختی و عظمت دیونیوس با اغراق و مبالغه سخن می‌گفت. دیونیوس برای تنبیه داموکلس، او را به مهمانی شاهانه دعوت می‌کند. داموکلس در مجلس مهمانی غرق شادی و خوشی بود که ناگهان متوجه شد شمشیری با یک موی اسب در بالای سرش آویخته است و هر آن ممکن است با کمترین حرکت و تکان او، موی اسب پاره شود و شمشیر بر فرق سرش فرود آید.
او با مشاهدۀ این شمشیر فهمید که جاه و جلال فرمانروایان تا چه حد به از دست رفتن آسایش و آرامش آنان تمام می‌شود. از این افسانه اصطلاح «شمشیر داموکلس» گرفته شده است.
البته شمشیر داموکلس از یک سو دلالت دارد بر تهدیدی دائمی مردم از سوی فرمان روایان و همچنین برعکس آن، یعنی تهدید فرمانروان از سوی مردم که طالبان قطعا باریکی این قصه را حس کرده و می کنند؛ اما از سوی دیگر دلالت دارد بر نوعی آچمزشدن (محدودیت) دارد. اگر چه هر شخص یا هر فرمانروایی می‌تواند در معرض تهدیدات گوناگونی قرار گیرد ولی برخی گفته‌اند تهدید دائمی‌ای که یک فرمانروا را آچمز می‌کند، چیزی نیست جز «قدرت مردم».
با این وجود طالبان تلاش دارد با استفاده از تهدید و شمشییر آویزان داموکلس بالای مردم بقبولاند که حکومت آنان کارا است. ولی واقعیت را همه می دانند که اعاده «نظام اسلامی» مورد نظر طالب یعنی حاکمیت انحصاری قومی زیر پوشش دین و مذهب که احدی حق نفس کشیدن در آن را ندارد.
از سوی دیگر با همین ترفند و با همین شمشیر آویزان و آغشته به سم به سراغ تک تک از شعارهای عوام پسند و ادعای ختم جنایات رفته که کار و وظیفه همین گروه بوده است. کشتن، انتحار کردن، سرقت، گلو بریدن، خط پولی گرفتن، مواد مخدر کاشتن و ده ها اعمال زشت دیگر را مگر غیر از طالب چه کسی انجام می داد؟ درست است که حکومت گذشته فاسد و بی کفایت و ده ها عیب شرعی داشت ولی اعمال ضد اخلاقی و بشری و انسانی که انجام میشد، ۹۰ درصد اش کار طالب و گروه های همسو به همین گروه بود. اما امروز رهبران طالب به ختم این اعمالی ضد بشری و انسانی که هرچند کامل ختم نشده و هنوز از سوی این گروه پنهانی انجام می شود، افتخار می کنند. البته وقتی با شمشیر آویزان سراغ مردم رفته و از آنان پرسیده شود که طالب خوب است یا بد، مگر غیر از تایید دیگر جوابی می تواند کسی بدهد؟

همچنین بخوانید: پیام عیدی رهبر طالبان: تمام حقوق زنان در افغانستان تامین شده است

ضیا ضیایی

نوشته های مرتبط :