حکمتیار؛ مفلوک سیاسی و شوونیست عقده‌ای!؟

دسته: تحلیل
نویسنده: تحریریه روایت
1402/04/12
3:16 ب.ظ
بازدید: 9

گلبدین حکمتیار، رهبر حزب اسلامی در تازه‌ترین اظهارات خود گفته است که در بیست سال گذشته بسیاری از شهرهای افغانستان از نظر ساختار قومی تغییر کرده‌ و سرزمین‌های دولتی و پشتون‌ها از سوی سیاست مداران فارسی زبان غصب‌ شده است. وی در این اظهارات اش به ترکیب و ساخت و سازهای شهری در ولایات بلخ، کندوز، بغلان، تخار، بامیان، دایکندی‌ و… اشاره کرده و گفته‌است که اراضی و اماکن این ولایات به گونه حساب شده در اختیار فارسی زبان قرار گرفته است. حکمتیار در استدلال خود هم گفته است امروز یک گروه از اندرابی‌ها شهر پلخمری‌ را تصاحب‌ کرده و همچنین بعد از روی کار آمدن طالبان ربع نفوس ولایت پنجشیر، بامیان و دایکندی‌ بنابر تصاحب و غصب‌ اراضی، در مناطق شان باقی نمانده و فرار کرده اند.

با این وجود، هرچند توزیع و تصرف زمین های دولتی از سوی زورمندان که در بعضی از مناطق در چند دهه گذشته صورت گرفته، کسی نمی تواند آن را انکار کند؛ ولی این زور گیری و تصرف تنها در مناطق فارسی زبان ها و از سوی فارسی زبان ها صورت نگرفته بلکه در تمام افغانستان و بسیاری از سران اقوام در این مسئله دخیل هستند.
البته این اظهارات یکجانبه و ضد فارسی زبان ها از سوی حکمتیار و زیر پرچم و حاکمیت طالبان در کابل، برای آنانی که با گذشته ی چهل و چند ساله این آدم آشنایی دارند، زیاد مایه تعجب نیست؛ اما برای جوانان و طیفی از مردم عادی که هنوز کاریزمای‌ شخصیتی حکمتیار را به درستی نشناخته‌اند، چند نکته قابل تبیین است:

همچنین بخوانید: رساله‌ای که برای حکمتیار دردسرساز شد!

اول_ حکمتیار در تعصب و قوم گرایی دست همه ی همتبارانش را از پشت بسته است. وی از آوان جوانی وقتی که جنبش جوانان دانشجو در دانشگاه کابل و بعد نهضت اسلامی به رهبری دکتر نیازی و استاد ربانی ایجاد گردید، به خاطر اینکه رهبران جنبش از تبار تاجکیان بودند، همه روزه علیه این حرکت کارشکنی کرده و در نهایت از جنبش جوانان بریده و حزب به گفته خودش سچه «اسلامی» که مبنایش پشتون گرایی باشد را تاسیس کرد.

دوم_ در طول دوران جهاد تمامی احزاب جهادی سنی در هماهنگی و همکاری با یکدیگر قرار داشتند و علیه اشغال قشون سرخ مبارزه می کردند، اما حزب اسلامیی و آقای حکمتیار در صدد این بود که مناطق فارسی زبان ها را در تصرف درآورد و نفوذ قومی خود را در آن مناطق گسترش دهد. از این رو ما در دوران جهاد علاوه بر جنگ در مقابل روس ها، به تقابل و جنگ های پراگنده میان حزب اسلامی و احزاب فارسی زبان در مناطق مختلف افغانستان روبرو هستیم. حتی در سال های پایانی حکومت نجیب، حکمتیار با مذاکرات مخفیانه با دولت خلقی سابق در تلاش گرفتن کابل و انتقال حکومت به پشتون ها بود که ناکام ماند؛ بنا موضع این حزب و شخص حکمتیار کاملا روشن است.
سوم- حکمتیار و حزب اسلامی از عوامل مهم بروز جنگ های داخلی می باشد. وی برخلاف موافقت نامه پشاور که بین احزاب جهادی امضا شده بود، و همچنین عدم حاضر شدن به وظیفه صدر اعظمی که خود آن را امضا کرده بود، از همان روز اول علیه حکومت صبغت الله مجددی که بیشتر همسو با حزب جمعیت بود، جنگ داخلی را آغاز کرده و در نهایت با اتحاد سه گانه( حزب اسلامی، حزب وحدت، جنبش ملی) در مقابل دولت استاد ربانی تا آخرین روزها در کابل جنگیدند و هزاران کابلی را برای بازگرداندن قدرت به حزب و همتباران خودش قربانی کرد.

همچنین بخوانید: سفر تاریخی قهرمان به اروپا؛ چرا احمدشاه مسعود در اروپا استقبال شد؟

چهارم- پس از تصف کابل و فرار حکمتیار و پناه آوردن به احمدشاه مسعود و انتقال وی به ایران و … اما به محض خارج شدن از ایران دوباره علیه آن همه نیکی احمدشاه مسعود و حکومت ایران موضع گرفته و بازهم تعصب قومی و فرقه ای اش را آشکار کرد. وی برخلاف رفتار جوانمردانه‌ای که مسعود با وی کرد، علیه وی به نفرت پراکنی پرداخته و تا امروز به جای سپاس گذاری، علیه وی نفرت پراکنی می کند. در حالیکه همه می دانند که مسعود می توانست با یک گلوله این مفلوک سیاسی را برای همیشه از صحنه مناسبات افغانستان بردارد، اما به خاطر جوانمردی هرگز این کار را نکرد. در ایران هم به گفته سیاسیون افغانستان وی در ناز و نعمت و در یک ویلایی بزرگ در بالاشهر تهران زندگی می کرد، اما به محض خروج ار ایران، علیه این کشور به خاطر نگاه فرقه ای اش موضع گرفت.

پنجم- در بیست سال گذشته هم وی تمام تلاش خودرا کرد تا تمام فارسی زبان ها را از صحنه سیاسی افغانستان دور کند. و تازمانیکه اشرف غنی پایه های حاکمیت فاشیستی اش محکم نشد، هرگز معاهده صلح را امضا نکرد. پس از اینکه مطمئن شد که اشرف غنی همتراز با وی شوونیست و قبیله گرا است، معاهده صلح را با وی امضا کرده و در کابل مستقر گردید.
حالا هم وی با این گذشته ای خفت بار قبیله گرایی و شوونیستی، تلاش دارد که از قلم و اذهان عامه نیفتد؛ از این رو هر ازگاهی عقده و حقارت و مفلوکیت سیاسی چهار دهه گذشته اش را بروز می دهد و بر فارسی زبان ها می تازد.

همچنین بخوانید: حملات سیاف بر مواضع ایدیولوژیک طالبان

نوشته های مرتبط :