آنچه امروز میان کابل و اسلامآباد جریان دارد تنها یک تنش مرزی یا تعقیب یک گروه مسلح نیست بلکه بازتاب سالها سیاست مبهم بازیهای استخباراتی و رقابتهای ژئوپولیتیک است. این وضعیت بیش از هر چیز به (جنگ پدر و پسر) شباهت دارد پدری که سالها یک جریان را پرورش داد و پسری که اکنون سرکش شده و از کنترل بیرون رفته است. اما در این کشمکش قدرت قربانیان اصلی نه طراحان استراتژیاند و نه فرماندهان میدانی بلکه مردم عادیاند که نامشان هرگز در بیانیههای رسمی ذکر نمیشود. پس از توافق دوحه میان آمریکایی ها و طالب/ان در دوحه معادله
