پرسش‌های بی‌پاسخ افشار؛ روایت یک شاهد از درون فاجعه

دسته: اخبار فضای مجازی
نویسنده: تحریریه روایت
1404/11/24
11:45 ق.ظ
بازدید: 10

پایگاه خبری تحلیلی روایت : صبور بیات، از باشنده‌گان افشار که رویدادهای خونین این منطقه را از نزدیک تجربه کرده است، با نشر دیدگاهی تازه، مجموعه‌ای از پرسش‌ها را درباره جنگ افشار و نقش طرف‌های درگیر مطرح کرده است؛ پرسش‌هایی که به گفته او، هنوز پاسخ روشنی نیافته‌اند.او در نخستین پرسش، انتخاب دانشگاه علوم اجتماعی به‌عنوان مرکز سوق و اداره جنگ از سوی رهبری حزب وحدت را زیر سوال می‌برد و می‌پرسد چرا مکانی آموزشی به مرکز نظامی بدل شد و آیا گزینه بدیلی وجود نداشت؟

صبور بیات، از باشنده‌گان افشار که رویدادهای خونین این منطقه را از نزدیک تجربه کرده است، با نشر دیدگاهی تازه، مجموعه‌ای از پرسش‌ها را درباره جنگ افشار و نقش طرف‌های درگیر مطرح کرده است؛ پرسش‌هایی که به گفته او، هنوز پاسخ روشنی نیافته‌اند.

او در نخستین پرسش، انتخاب دانشگاه علوم اجتماعی به‌عنوان مرکز سوق و اداره جنگ از سوی رهبری حزب وحدت را زیر سوال می‌برد و می‌پرسد چرا مکانی آموزشی به مرکز نظامی بدل شد و آیا گزینه بدیلی وجود نداشت؟

بیات همچنین به حضور وزیران حزب وحدت در جلسات کابینه دولت برهان‌الدین ربانی در حالی که همزمان درگیر جنگ بودند اشاره کرده و این وضعیت را متناقض می‌خواند. به باور او، تحریم کامل جلسات کابینه می‌توانست گزینه‌ای دیگر باشد.

در بخش دیگری از این دیدگاه، موضوع واگذاری دانشگاه از سوی حرکت اسلامی به حزب وحدت و استفاده نظامی از آن مطرح می‌شود و این پرسش طرح می‌گردد که چرا از این مکان به‌عنوان یک نهاد علمی محافظت نشد.

او در ادامه به مسئله فرماندهان حزب وحدت که به «معامله‌گران» شهرت یافتند اشاره کرده و می‌پرسد آیا شکست نظامی حزب وحدت در افشار صرفاً نتیجه خیانت افراد بود یا اشتباهات محاسباتی رهبری و عوامل دیگر نیز نقش داشتند؟ وی همچنان نقش دیگر گروه‌های شیعه غیرهزاره و مخالفان حزب وحدت در صف دولت وقت را در این شکست مورد پرسش قرار می‌دهد.

بیات با تاکید بر هویت قومی قربانیان، می‌گوید بسیاری از کشته‌شدگان افشار را قزلباش‌ها و سادات بومی کابل تشکیل می‌دادند و می‌پرسد چرا در روایت‌های دادخواهی، کمتر از این هویت‌ها نام برده می‌شود. او حساسیت برخی هواداران حزب وحدت نسبت به طرح این موضوع را نیز پرسشی جدی می‌داند.

در بخش دیگری از این یادداشت، او این پرسش را مطرح می‌کند که آیا نیروهای نظامی حزب وحدت از خانه‌های مردم به‌عنوان سنگر استفاده می‌کردند و آیا این امر موجب تشدید تلفات غیرنظامیان شد؟

بیات همچنین به اظهارات عبدالعلی مزاری اشاره می‌کند و می‌پرسد وقتی از خروج هزاره‌ها پیش از سقوط افشار سخن گفته می‌شود، مبنای طرح ادعای «نسل‌کشی هزاره‌ها» چیست و چرا درباره سایر قربانیان کمتر سخن گفته می‌شود؟

در پایان، این باشنده افشار تاکید می‌کند که مردم منطقه، به‌عنوان قربانیان اصلی، حق دارند از تمامی طرف‌های درگیر – از جمله حزب وحدت، شورای نظار و دیگر گروه‌های مسلح آن زمان – درباره تصمیم‌های نظامی، پیامدهای انسانی و مسئولیت‌پذیری در قبال کشتار غیرنظامیان پاسخ بخواهند.

او می‌گوید: «اگر دیگران حق دارند روایت خود را بیان کنند، ما نیز حق داریم بپرسیم و حقیقت را بدون حذف و انکار بخواهیم.»

نوشته های مرتبط :