در دنیای امروز، جایی که همهچیز به لحظهای فشرده شده و سرعت به محوری اصلی روندهای اجتماعی تبدیل شده برخی هنوز به فکر درنگ و تأمل در کلمات هستند. در حالی که نوشتن بهواسطه فناوری های جدید به شکلی بی وقفه وبدون دشواری از آن سوی جهان جریان مییابد افراد همچنان با کاغذ و قلم در تلاشاند که بر پیچیدگیهای انسانی بیفزایند آیا این تلاش برای نگارش در دنیای پرشتاب، صرفاً نتیجۀ عادت به رنج است، یا شاید نوعی استقامت در برابر گسستِ تفکر؟ آیا در این عصر که کلمات به ساده گی از طریق الگوریتم ها شکل میگیرند،
