۱- بحران سواد و آموزش: در افغانستان هیچ وقت کتابخوانی به سطح مطلوب نرسیده، چون اکثریت مردم از سواد و امکانات آموزشی محروم بودهاند و حکومتها هم هیچ وقت اراده جدی برای عمومیسازی سواد نداشتند. ۲- غلبه تفنگ بر قلم در جامعهای که معیار قدرت، تفنگ است نه دانش، کتاب و کتابخوانی جایی ندارند. وقتی معاش و موقعیت اجتماعی از راه زور به دست میآید، طبیعی است که مردم کمتر به کتاب رو بیاورند. ۳- افول فضای فرهنگی پس از طالبان: با برگشت محدودیتها، سانسور، فشار بر نویسندگان و خطرات امنیتی، بازار کتاب و روند نویسندگی تقریباً فروپاشیده و
