۱- فقدان هدف و چشمانداز مشترک: وقت مقصد واحد نباشد، اختلافها به جای همکاری، به درگیری میانجامد. ۲- رقابت برای اعتبار و دیدهشدن: در نبود ساختار سالم، تخریب دیگران راهی برای برجستهشدن میشود. ۳- فردمحوری به جای نهادگرایی: نبود نهادهای فکری، اختلاف نظر را شخصی میکند. ۴- سیاستزدگی اندیشه: تحلیل فکری تابع موضع سیاسی میشود. ۵- شکافهای قومی و ایدئولوژیک حلنشده: این شکافها اعتماد و همکاری را تضعیف میکند. ۶- واکنش احساسی بهجای کنش راهبردی: خشم جای برنامهریزی بلندمدت را میگیرد.
