نجم الدین رازی معروف به نجمدایه ( ۵۷۳ ــ ۶۵۴) که در ری به دنیا آمد و در بغداد در گذشت و صاحب آثار ارزشمندی است: مرصاد العباد، تفسیر بحر الحایق، منارات السائرین، مرموزات اسدی، رسالة الطیور، رسالۀ عقل و عشق، سراج القلوب، حسرت الملوک، و تحفةالحبیب و اشعاری که از او بجا مانده، نشان دهنده تأثیرپذیری فراوان از او سنایی است. با مطالعۀ آثار او روشن میگردد که یکی از شاگردانِ با واسطۀ سنایی به شمار میآید، گویی اغلب اندیشههای خود را از او گرفته و در اصول و فروع همان افکار سنایی را ارائه داده است. البته
