مقدمه در تاریخ منازعات بشری، جنگ تنها در میدان نبرد پایان نمییابد؛ ادامهی آن را میتوان در نحوهی رفتار فاتحان با شکستخوردگان، بهویژه کشتهشدگان مشاهده کرد. جایی که سلاحها خاموش میشوند، اخلاق آغاز میشود و دقیقاً در همین نقطه است که مرز میان «قدرت» و «درماندگی» آشکار میگردد. بیحرمتی به پیکر شهدا، فارغ از هویت و گرایش آنان، نه یک اتفاق حاشیهای، بلکه نشانهای از نوع نگاه یک جریان به انسان، کرامت و تاریخ است. در افغانستان امروز، تعرض به پیکرهای بیجان مبارزان، تلاشی است برای خاموشکردن پیامی که حتی مرگ نیز قادر به محو آن نبوده است. پیکرهایی
