سوزان نیمن، نویسندهی کتاب “چپ ووک نیست”، در نقد سیاستهای هویتی معاصر نکتهای تأملبرانگیز مطرح میکند. به باور او، روزگاری شعار جریانهای پیشرو «همبستگی بینالمللی» بود؛ یعنی دفاع از ستمدیده، صرفنظر از هویت تباری و جغرافیایی او. اما امروز، در بسیاری موارد، این نگاه جهانشمول جای خود را به نوعی قبیلهگرایی داده است؛ جایی که به جای انسان بودنِ قربانی، تعلق قومی او معیار حساسیت و خشم ما میشود. همبستگی بینالمللی یعنی اگر انسانی در خاورمیانه، آفریقا یا آمریکای لاتین زیر ستم است، احساس مسئولیت کنیم، بیآنکه بپرسیم از «کدام قبیله» است. اما قبیلهگرایی یعنی عدالت را در چارچوب
